Een studie van natuurbeschermingsorganisatie WWF toont dat de Europese vissersvloot tot in de verste hoeken van de aardbol visgronden exploiteert. De organisatie wijt die expansie aan Europese "brandstofsubsidies", onevenwichtige akkoorden om visgronden in ontwikkelingslanden te exploiteren en vissersboten die de regels omzeilen door onder een andere, niet-Europese vlag te varen.

Het rapport draagt de titel 'Ruimtelijke expansie van Europese en niet-Europese visserij in de wereldzeeën van 1950 tot nu'. De Europese visserijvloot blijkt mobieler te zijn dan deze van andere continenten, waardoor Europa sinds 1980 heel wat nieuwe visgronden kon exploiteren. De kleinere visvangsten in Europese wateren en het EU-beleid dat gericht is op het beperken van de visvangst hebben Europese vissersboten naar alle hoeken van de wereld gedreven.

In het rapport worden de verschillende onderhandelingen van toegangsakkoorden tot visgronden in het Zuiden geanalyseerd. Volgens WWF trok Europa steevast aan het langste eind. De organisatie haalt ook de onethische praktijk aan waarbij Europese vissersboten de Europese regels omzeilen door een andere, niet-Europese vlag te voeren. Samen met de brandstofsubsidies voor de Europese visserijbedrijven zijn dat volgens WWF meteen de drie belangrijkste redenen voor de expansie van de Europese visserij.

WWF ijvert voor een duurzamere industriële visserij, die ook aansprakelijk moet worden gesteld voor de gevolgen van overbevissing. Voorts dringt de organisatie bij de EU aan om een leidende rol te spelen in het elimineren van illegale visvangst, het reguleren van visserij en het promoten van duurzame vispraktijken. "De hervorming van het Europees visserijbeleid is een uitgelezen kans om de Europese vissersvloot, waar ter wereld zij ook vist, duurzamer te doen vissen en ook de rest van de wereld hiertoe te bewegen", klinkt het nog.

Wie interesse heeft voor het persnieuws betreffende onze zeevisserij kan hier de pdf-file downloaden:

                                                                      rsoverzicht nr 1-12.pdf 

Met dank aan de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven

VLAM en de Vlaamse visserijsector roepen rode poon uit tot Vis van het Jaar 2012. Van oktober tot maart wordt in Vlaanderen gemiddeld 300 ton rode poon aangevoerd, voornamelijk als bijvangst. “De vis is nog redelijk onbekend bij de Belgische consument, ondanks zijn vele bereidingsmogelijkheden.’

Met zijn verkiezing tot Vis van het Jaar komt daar mogelijks verandering in.

Volgens het Vlaams Centrum voor Agro- en Visserijmarketing wordt de vis slechts gekocht door twee procent van de Belgische gezinnen. Nochtans heeft hij een aantal voordelen. “Zo is het visvlees van rode poon stevig en heeft het een diepe smaak, waardoor het op veel verschillende manieren kan worden bereid: in de pan, in de oven, in de microgolfoven, gepocheerd, gestoomd, in papillotten, op spiesjes, op de barbecue, in vissoepen en in visstoofpotten”, licht VLAM toe.

Daarnaast geldt voor poon geen vangstbeperking. De vis komt hoofdzakelijk als bijvangst aan wal. Recent zijn een aantal Vlaamse vissers echter overgeschakeld op flyshooting, een meer duurzame visserijtechniek, waardoor zij wél gericht op poon kunnen vissen. Door deze evolutie kennen de Vlaamse visveilingen momenteel een uitzonderlijk goede aanvoer. Jaarlijks ontvangen de veilingen ongeveer 600 ton poon, waarvan ruim de helft rode poon. De vis wordt aangevoerd van oktober tot april, met een piek in de maanden januari, februari in maart.

Rode poon is gemiddeld tussen 30 en 50 centimeter lang en 200 tot 500 gram zwaar. De poon heeft een dikke en vrij harde kop die met beenplaatjes is bepantserd en waaiervormige borstvinnen, waarmee hij over de zeebodem ‘loopt’. Een ander typisch kenmerk is zijn knorrend geluid, veroorzaakt door het trillen van zijn zwemblaas. Vandaar dat rode poon ook ‘knorhaan’ wordt genoemd.

Tijdens het jaar van zijn verkiezing wordt de Vis van het Jaar op verschillende manieren gepromoot. Zo heeft VLAM een receptenfolder klaar met recepten van ‘Noordzeechef’ Filip Claeys, die gratis wordt verdeeld in visverkooppunten. Daarenboven wordt een nationale wedstrijd voor de horeca georganiseerd. De kok die het lekkerste en origineelste Vis van het jaar-recept op zijn menukaart heeft staan, wordt uitgeroepen tot winnaar. De finale van de wedstrijd vindt plaats tijdens de Horeca Expo Gent in november.

De Italiaanse afdeling van het Apostolaat ter Zee publiceerde dit weekend een verklaring ter verdediging van de bemanning van het gezonken cruiseschip Costa Concordia. De aalmoezeniers beklemtonen dat velen zich heldhaftig hebben gedragen en bij de scheepsramp quasi al hun bezittingen verloren. “Zeelui en matrozen zijn tijdens zo’n boottocht vaak onzichtbaar. Toch hebben deze ‘onzichtbaren van de zee’ in deze noodsituatie getuigenis afgelegd van de hoogste professionaliteit. Voor velen zal het nog lang duren voordat zij deze gebeurtenissen hebben verwerkt.”

Het Apostolaat ter Zee werkt al jaren nauw samen met aalmoezeniers die werkzaam zijn op de Middellandse Zee. Vrijwilligers van de organisatie verstrekten de voorbije week ook kleding en medicijnen aan slachtoffers van de scheepsramp. Zij zorgden ook voor psychologische en morele opvang.

Met de opmerkelijke oproep neemt het Apostolaat ter Zee de bemanning van het gezonken schip in bescherming. De kapitein van de Costa Concordia verliet zijn schip vroegtijdig, liet de slachtoffers van de scheepsramp aan hun lot over en weigerde terug te keren om de hulpverlening te organiseren.

De Italiaanse afdeling van het Apostolaat ter Zee publiceerde dit weekend een verklaring ter verdediging van de bemanning van het gezonken cruiseschip Costa Concordia. De aalmoezeniers beklemtonen dat velen zich heldhaftig hebben gedragen en bij de scheepsramp quasi al hun bezittingen verloren. “Zeelui en matrozen zijn tijdens zo’n boottocht vaak onzichtbaar. Toch hebben deze ‘onzichtbaren van de zee’ in deze noodsituatie getuigenis afgelegd van de hoogste professionaliteit. Voor velen zal het nog lang duren voordat zij deze gebeurtenissen hebben verwerkt.”

Het Apostolaat ter Zee werkt al jaren nauw samen met aalmoezeniers die werkzaam zijn op de Middellandse Zee. Vrijwilligers van de organisatie verstrekten de voorbije week ook kleding en medicijnen aan slachtoffers van de scheepsramp. Zij zorgden ook voor psychologische en morele opvang.

Met de opmerkelijke oproep neemt het Apostolaat ter Zee de bemanning van het gezonken schip in bescherming. De kapitein van de Costa Concordia verliet zijn schip vroegtijdig, liet de slachtoffers van de scheepsramp aan hun lot over en weigerde terug te keren om de hulpverlening te organiseren.

Mgr. Guglielmo Borghetti, de bisschop van Orbetello, zegent enkele relieken van de Costa  Concordia.

Deze zijn belangrijk voor de rouwverwerking bij de familieleden van de slachtoffers die er het leven lieten.

Een week na de ramp met de Costa Concordia zijn medewerkers van apostolatis maris, gekend als ‘apostolaat ter zee’, nog altijd in de weer om de passagiers op te vangen. Raffaele Malena, de aalmoezenier in dienst op het vaartuig heeft in eerste hand hulp verleend aan de 1000 bemanningsleden die zelf al het mogelijke deden om te toeristen veilig aan wal te brengen. De meeste van de bemanningsleden, vooral Latijns Amerikaanse, zijn reeds gerepatrieerd naar hun land van herkomst.

De medewerkers van Stella Maris uit Rome,Civitavechia, Genua, Savona, en andere, zijn ondertussen aan het werk in de vele hospitalen waar sommige toeristen nog bekomen van de opgedane emoties. Naar we vernamen is er nog zeer veel nood aan psychologische bijstand en uiteraard materiële hulp voor hen die alle bagage verloren zijn. Het zal ongetwijfeld nog lang tijd duren vooraleer de psychische pijnen zijn verwerkt.

Schandalig!

13 doden en nog 24 personen vermist, dat is de voorlopige balans van deze scheepsramp. Terwijl velen nog in onzekerheid leven over het lot van vermiste vrienden en familieleden, is de rederij al druk in de weer met het afwenden van een financiële ramp. Uit angst voor een stortvloed aan klachten biedt het de passagiers een korting van 30 procent aan bij een volgende boeking.

De aanbieding werd uitgeschreven door rederij Costa Cruises, een dochteronderneming van wereldleider Carnival Corporation, melden The Telegraph en Bild. ‘We zullen iedereen die trouw blijft aan ons bedrijf een korting aanbieden van 30 procent op een toekomstige cruise’, aldus een woordvoerder van Costa Cruises.

Bij veel overlevenden is de verontwaardiging groot. ‘Dat aanbod is belachelijk en tegelijk beledigend. Ik ben erg teleurgesteld’, vertelt de Brit Brian Page (63), die werd gered uit het gekapseisde schip. ‘De rederij lijkt daarmee elke verantwoordelijkheid te willen ontlopen.’

Velen lijken zich evenwel niet met een kluitje in het riet te laten sturen. Later deze week zullen nog meer dan honderd passagiers uit de Verenigde Staten en Italië in Miami samen een klacht indienen. Ieder van hen eist een schadevergoeding tussen 120.000 euro en 1,2 miljoen euro.

De reddingswerkers in Italië overwegen maandag om via explosieven een doorgang tussen de vierde en vijfde brug van het gestrande cruiseschip Costa Concordia te maken. Dat werd uit officiële bron vernomen.

De procedure werd even opgeschort om voorrang te verlenen aan de zoektocht naar overlevenden op het schip, dat op 13 januari voor de kust van het Italiaanse eiland Giglio vastliep.

Francesco Schettino, de kapitein van de Concordia, blijft onder huisarrest. Openbare aanklagers beschuldigen hem van doodslag, het veroorzaken van een schipbreuk en het verlaten van het schip voor iedereen geëvacueerd was. Hij zou toegegeven hebben om het vaartuig van de koers te laten afwijken, waardoor het tegen een rots voor Giglio strandde. Hij benadrukt evenwel bij de evacuatie geholpen te hebben.

Tot nog toe zijn acht van de doden geïdentificeerd. Het gaat om vier Franse passagiers en een Italiaanse, Hongaarse, Duitse en Spaanse opvarende.

Comments on Costa Concordia Tragedy

ROME, JAN. 18, 2012
Search and rescue efforts are still under way as 21 passengers from the Costa Concordia cruise ship remain unaccounted for, after the giant vessel hit rock and began sinking Friday off the Tuscan island of Giglio, Italy.
As friends and family of the missing still await news of their loved ones -- including a Catholic couple from Minnesota who were excited about the chance to visit Rome during their two-week vacation -- public eye is turned on the tragedy and particularly the national soul-searching related to the captain's response to the wreck.
Among those intimately involved in the disaster are the personnel from the Church's ministry to seafarers. Father Raffaele Malena was the chaplain on board and lived the wreck firsthand.
Another priest, Father Lorenzo Pasquotti, parish priest on the island of Giglio, provided assistance to the survivors as they landed on the island.
And Father Giacomo Martino, the director of maritime ministry for the Church in Italy, has been coordinating assistance to the survivors.
The onboard chaplain called the headquarters of the Apostleship of the Sea when the wreck happened, reporting his intention to "stay close to the crew and the passengers to comfort them at this moment of great confusion."
Speaking with Vatican Radio, the chaplain has in fact given a different account of the crew's reaction than that which has circulated in some press reports.
"The problem of the evacuation was the panic; the crew behaved well," he said.
The priest shared his impression of the first moments. "There were so many children," he said. "I took a little girl in my arms. I asked that she be sent first with her mother and her evacuation took precedence."
Father Malena also praised the residents of Giglio, saying "all wanted to give a hand, they opened the inns, they gave us something to eat, blankets and everything they had."
Shock recovery
ZENIT spoke with the director of the maritime ministry, Father Martino, about the tragedy.
"The crew has probably not yet assimilated the blow entirely, and the accusations flying in the media against them make them feel shipwrecked once again," he commented.
He stressed that "speaking with many people, I see that what has been said by some of the media about incompetence is not true. Simulations of shipwrecks are made, but it is quite different when there is a real shipwreck and panic spreads."
Father Martino also spoke about the role of chaplains on cruise ships.
"He acts as a man of God, without making distinctions between the passengers and crew, even if his main task is in the sector of the crew," the director said. These "workers count on the presence of a chaplain, even if they are of other religious confessions."
"Even in Ramadan, for example, though not automatically, I am sometimes asked to say the final prayer," he commented.

Wat er precies is misgelopen zondagmorgen (15/01/12) met het sportvissersboortje dat kapseisde voor de kust van Zeebrugge wordt momenteel onderzocht. Ondertussen weten we dat een persoon overleden is en de andere vermist.

Dergelijke zaken moeten blijkbaar gebeuren  om de sportvissersverenigingen wakker te schudden en de leden aan te sporen de regels van elementaire veiligheid toe te passen.  Vooreerst de twee die wettelijk verplicht zijn : altijd vuurpijlen en zwemvesten aan boord te hebben.

We weten niet of ze aangesloten waren de Vlaamse vereniging van Hengelsportverbonden, waar meer veiligheid wordt geëist. Zo moet wie gaat varen de vereniging verwittigen en opgeven wie aan boord is. Naast een klassieke zwemvest hebben ze ook overlevingspakken.

Zoals we vernamen is de identificatie van de slachtoffers gebeurt via de registratie van de nummerplaten van de wagens die op de parking stonden vanwaar het bootje vertrok. 

Belangrijk om weten is het ganse scenario waarop het MRCC is kunnen optreden? Hoe is de zeevaartpolitie opgetreden in het verwittigen van de families? 

We beschikken over een draaiboek bij dodelijke ongevallen in de zeevisserij. Misschien wordt het een noodzaak deze uit te breiden tot ongevallen in de sportvisserij!!!

De Vlaamse Visveiling heeft een goed jaar achter de rug. De omzet steeg met zeven procent en de hoeveelheid aangevoerde vis met zes procent. De aanvoer in de visveiling van Zeebrugge is meer dan een kwart gestegen terwijl de aanvoer in de visveiling van Oostende met een vijfde gedaald is. Volgens veilingvoorzitter Noël Devisch wordt er gewerkt aan een beter evenwicht tussen de beide visveilingen.

Sinds eind vorig jaar zijn de Oostendse vismijn en de Zeebrugse visveiling samengevoegd in de Vlaamse visveiling. Volgens de directie is het goede resultaat ook voor een deel aan die schaalvergroting toe te schrijven, meldt Focus-WTV. In 2011 is er meer vis aangevoerd aan betere prijzen en ook de vooruitzichten voor 2012 zijn positief dankzij de stijging van de vangstquota. De meest aangevoerde vissoort in de visveilingen was pladijs. Tong zorgde dan weer voor de meeste waarde in verkoop (50%).

Uit de jaarcijfers blijkt een duidelijke verschuiving van omzet en aanvoer van Oostende naar Zeebrugge. Reders kiezen voor de vismijn van Zeebrugge omwille van de infrastructuur en de logistiek, maar ook voor de vele visverwerkende bedrijven die rond de vismijn gevestigd zijn. Het is dan ook de bedoeling om binnen een aantal jaren de Oostendse vismijn grondig aan te pakken zodat ze dezelfde logistieke voordelen heeft.

De Strategische Adviesraad voor Landbouw en Visserij (SALV) pleit voor een realistische en haalbare aanpak in het nieuwe Europese visserijbeleid vanaf 2013. Voor de Belgische gemengde visserij acht de SALV het praktisch niet haalbaar om per visbestand te werken met doelstellingen voor maximale duurzame opbrengst. Volgens de adviesraad focust de Europese Commissie ook teveel op het teruggooiverbod.

De SALV vindt het streven naar een duurzame visserij van essentieel belang. Doelstellingen per visbestand voor maximale duurzame opbrengst (MSY) acht de SALV evenwel niet haalbaar voor onze gemengde visserij. Daarom vraagt de raad om wetenschappelijk te laten vaststellen hoe een MSY voor de gemengde visserij kan worden bekomen.

De maximale duurzame opbrengst is de vangst die elk jaar veilig kan worden bovengehaald en die de vispopulatie op een niveau houdt dat een maximale productiviteit mogelijk maakt. De exploitatie van de visbestanden op het niveau van een ‘maximum sustainable yield’ (MSY) werd als doelstelling vastgelegd in het VN-verdrag inzake het recht van de zee en op de wereldtop duurzame ontwikkeling aangemerkt als een doelstelling die tegen 2015 waar mogelijk bereikt moet worden.

De SALV erkent de bezorgdheid van de Europese Commissie dat nog veel visbestanden ver van de MSY-status verwijderd zijn, maar stelt ook dat de Vlaamse gemengde visserij al heel wat doelsoorten heeft die deze status bereikt hebben of in de buurt komen zoals de pladijs in de Noordzee. "Het zou niet correct zijn om die visserij dan te bestraffen op basis van soorten waarvoor er in veel gevallen zelfs nog geen wetenschappelijke gegevens beschikbaar zijn", alsnog de raadsleden.

Eén van de specifieke doelstellingen in de Commissievoorstellen voor de hervorming van het Europees visserijbeleid is het streven naar een teruggooiverbod tegen 2016 voor alle vissoorten waar vangstquota voor gelden. De focus ligt volgens de SALV teveel op het teruggooiverbod en de aanlandingsverplichting en te weinig op het vermijden van ongewenste bijvangsten. Teruggooi moet volgens de adviesraad geminimaliseerd worden door meer in te zetten op de ontwikkeling van duurzame visserijtechnieken.

De Europese Commissie hoopt door middel van individueel overdraagbare visserijconcessies de overcapaciteit aan te pakken en de vloot af te bouwen via de marktwerking. Minder rendabele boten zullen hun concessies verkopen om zelf uit de markt te stappen, is het idee. De SALV merkt op dat de Commissie geen sociaal vangnet voorziet en beklemtoont dat er in België geen sprake meer is van overcapaciteit. Eind 2010 bestond de Belgische vissersvloot uit 89 vaartuigen. Dat er tussen 2000 en 2010 38 vaartuigen verdwenen, is voornamelijk te wijten aan faillissementen. 

Volgens de Raad bestaat er in België reeds een goed werkend systeem waarbij de quota centraal beheerd worden en over alle vaartuigen verdeeld, rekening houdend met duurzaamheidcriteria. De Raad beveelt dan ook aan het bestaande centrale systeem verder te optimaliseren. Verder pleit de SALV ervoor om het Europese micromanagement terug te dringen, een vereenvoudiging van de regelgeving door te voeren en de administratieve lasten te verlagen. De SALV is zich ook bewust dat niet het volledige beleid kan gedecentraliseerd worden, maar vindt wel dat zoveel mogelijk de ‘bottom-up’-benadering moet worden toegepast.

In het voorstel van de Commissie zullen de voornaamste beslissingen ook in de toekomst op EU-niveau genomen worden, maar krijgen de lidstaten ruimte om andere maatregelen voor visserijbeheer vast te stellen. Behalve aan de lidstaten wordt ook aan de vissersorganisaties een veel grotere rol toebedeeld. Die gedecentraliseerde aanpak moet toelaten dat het visserijbeleid zich aanpast aan de specifieke kenmerken van de verschillende zeegebieden in de EU.

"In het pakket van de Europese Commissie voor het gemeenschappelijk visserijbeleid ontbreken verwijzingen naar onder andere ruimtelijke ordening voor windmolenparken en olie- en gaswinning", besluit het advies, "terwijl die qua plaatsinname in conflict kunnen komen met de
visserij."

Dinsdagmorgen 20/12 kwam, ter hoogte van de Britse Fairybank,  een bulkcarrier in het kielzog van de de Z.84, oplopend dus. Het schip had zeevaartkundig, als oplopend, het vissersvaartuig moeten vermijden. Maar helaas! Moeten we voor de zoverelste keer zeggen dat er niemand de wacht hield bij de radar? Werden opnieuw de regels van goede zeemanschap in de wind geslagen? Den duivel van de gewoonte wint weer meer en meer veld. Ik hoop dat dit laatste niet juist is!!!

De viskotter werd gegrepen op de achtertui die afbrak. Verder is er schade aan de giek, vistuig,, boeg, voormast,, visruim en verschansing.  De carrierbemanning was zich van geen kwaad bewust  en de Varos vaarde rustig door richting Saudi Arabië.

Gelukkig deden er zich geen menselijke ongevallen voor. De bemanning kwam er met een (zeer hevige) schrik vanaf.

De ‘Calypso’ zal in het droogdok van Zeebrugge hersteld worden.

Reactie van Brian Witdoeckt

"ja en dit was niet de eerste maal in onze jonge nieuwe redery,begin september by zeer dichte mist kwamend op 1m na frontaal in aanvaring met bulkcarrier Newlead Prosperity,er werden wederom geen uitwyk maneuvers of geluidseinen gegeven,we hebben zelf gelukkig de reactie gehad de motor vol kracht te zetten,roer vol bakboord te geven,doch het schip naderde zo snel dat de frontale aanvaring door ons uitwyken leek een dwarsschip aanvaring ging worden,onze laatste redding was de vistuigen in vrye loop zetten,het schip raasde zonder enige uitwykmaneuver langs de ramen van de brug,ik wachtende op de inslag op het achterschip,en gelukkig bleef ik wachten,met de vistuigremmen in men handen,zonder klap.........na de gebeurtenis bleef het stil op ch 16,tot ik zelf met dover caost guard contact opnam,toen pas kwam er leven aan de andere kant,bleken ze ons wel in de gaten te hebben gehad maar dachten dat het niet nodig was koers te veranderen,en de snelheid kon niet aangepast worden want ze voeren op seaspeed,en die kunnen ze niet aanpassen............dus vissers opgepast,de schepen die ons dagelyks rakelings naby langs varen,zyn dus niet alleen niet geneigd om niemand op de brug te zetten,ze varen ook nog aan een vaste topsnelhied die ze niet kunnen aanpassen aan veranderlyke situaties op zee vb slecht zicht,concentratie visserschepen,of dergelyke.......ze zetten een sukkelaar op de brug,de officieren die er moeten staan zitten een potje te kaarten en een kapitein komt zoiezo zelden op de brug op zulke schepen,dat is de realiteit. nb:de deze gebeurtenis hebben we zelf een AIS gezet die uitzend,het geeft voor onze beginnende firma een zware extra kost meegebracht,doch het geeft niet mogen baten,de emotionele schade en het vertrouwen in de scheepvaart is ver te zoeken,hoe kunnen zo een dingen gebeuren,het was nog donker,als die wachtlopers van de carrier niet naar de radar keken,met zo een belangryke chemische lading en niet naar de ais targets keken,moeten ze door de ramen ons toch gezien hebben,vislichte-rode lichten en een macht aan dek pharen,wel 9000W verstralers in alle richtingen,waar waren die mannen mee bezig van hun wacht"

Aan al mijn bezoekers van deze blog en de vele lezers

wens ik een zalig kerstfeest

en een gelukkig en gezond

2012

Het evangelieverhaal is ons overbekend. Het is sinds onze eigen kindsheid meegegroeid als de huid rond ons lichaam. We hebben het zo dikwijls gehoord in liederen en vertellingen, we hebben het uitgebeeld en uitgebeeld gezien in taferelen en kerststallen allerhande. Dat is op vandaag niet anders. 

Het gevaar zit er in dat we blijven hangen bij het verhaal en daarvoor is het niet geschreven. Het zogenaamd kindsheidsevangelie is geen fragment uit een sprookjesboek. Het kerstverhaal is gelijk het werk van een kunstenaar. Niet wat op het schilderij staat is van belang, wel wat er achter zit. We moeten proberen door te dringen tot de ziel van het kunstwerk, tot de eigenlijke boodschap die de kunstenaar er met elke penseeltrek heeft ingelegd. 

Ook hier zijn het niet de herders en de volkstelling die het kerstverhaal uitmaken. Wel het feit dat God, de alomvattende, klein kan worden, zo sterk dat hij zich kan plooien naar de geschiedenis van mensen om er binnen te gaan. Kerstmis is het feest van de eenheid tussen God en de mensen.

In dat kind moet zichtbaar en hoorbaar worden wat God met ons voorheeft, in wat God van ons droomt.

We zijn  te klein om het geheim en het plan te doorgronden dat God ertoe heeft gebracht om zich met ons mensen te verenigen, een menselijk persoon is geworden, en dus, zoals bij elk van ons, begrensd is geworden in tijd en ruimte.

We kunnen niet het risico inschatten dat God heeft willen lopen door op die manier in de geschiedenis binnen te treden en er ook onderworpen te worden aan al haar wisselvalligheden. We kunnen niet precies afwegen wat het voor God betekend heeft ons zo breekbaar en broos nabij te komen.

Waarom is Hij niet gekomen als de God van de legerscharen, de God van bliksem en de donder ? 
Hele slimme theologen zullen daar wel een draai aan geven, maar laat ons maar gewoon zeggen dat het zo gebeurt omdat God liefde is. 

Liefde houdt wezenlijk in dat je afdaalt, dat je nederig wordt en dat je er niet voor terugschrikt je kwetsbaar op te stellen. Wie liefheeft, verliest de menselijke vrees het gezicht te verliezen..

Omdat God liefde is en zijn mensen bemint streeft hij ernaar om ons heel dichtbij te komen: eerst door zijn schepping, want het scheppingsverhaal dat we kennen probeert niets anders te doen dan God te verklaren vanaf het ontstaan van het licht, hemel en aarde, de planten en levende wezens tot de bezielde mens die Hij als laatste op de wereld zet.

‘Ze zullen mij in de schepping zoeken, moet God gezegd hebben, ze zullen zeggen dat ik in alles steek wat ik gemaakt heb.

Maar God was blijkbaar niet tevreden met een communicatie zonder woorden, met praten tegen het stoffelijke. Hij ging over tot verbale communicatie in een gechiedenis van het Bijbels volk, in een menselijk avontuur met Jezus, en zelfs niet ontdaan van lijden en dood.  

Bekijken wij ons leven zelf eens als een kunstwerk : eens verder durven kijken dan de materiële belangen waar we ons zo druk over maken. Verder kijken dan al het opgepepte en kunstmatige waar we ons aan laten vangen. Proberen in ons eigen kleine leven de toegevoegde waarde te ontdekken, de zin en de betekenis van ons verblijf op deze planeet, van onze korte wandeling door de tijd om terecht te komen bij de andere : de vervulling van ons leven ligt niet in onze eigen persoon, maar bij de andere, bij uw tochtgenoot of tochtgenote, bij uw kinderen, bij de mensen waarvoor gij iets betekent zonder dat ge het weet misschien, mensen verweg of dichtbij. Het is in die zone, in die dimensie van ons bestaan dat God ons tegemoet komt. Even concreet als een boreling, even alledaags als de doeken waarin het gewikkeld is.

Wij verzamelen onsmet kerstmis rond deze goddelijke boodschap. Dit teken van leven wordt ons hier en nu gegeven. Hier in onze parochies, gemeenschappen van mensen die elkaar niet loslaten, die elkaar opzoeken, week na week, om de rode draad vast te houden van het gelovige en ondanks alles, samen blijven zoeken hoe zij Godsvolk kunnen zijn in deze wereld vol duistere machten, hoe zij zelf een teken van God kunnen zijn, teken van leven, teken van hoop, soms tegen beter weten of tegen anders ervaren in.

Goede vrienden,

Ik wens het u allen en mezelf toe dat de Heer mag geboren worden in onze tedere zorg voor mekaar, in de kleine dingen waaruit ons leven is opgebouwd. Eer aan God in den hoge.

Dat is de ziel van ons bestaan.

Zalig Kerstfeest.

“We kunnen niet kiezen van welke kant de wind komt, maar we kunnen wel onze zeilen richten.”

De donkere dagen en het getintel van miljoenen lichtjes zeggen ons dat een nieuw jaar voor de deur staat. Dan schuiven we over het scherm van onze elektronische agenda van 2011, waarbij goede en kwade dagen, vreugde en verdriet weer voor de geest komen. Op 1 maart 2011 staat een donkergekleurde bladzijde. Toen verging de Belgische kotter, N.28 ‘Mooie meid’, en kwamen de drie nog steeds vermiste Zeelandse vissers om het leven: de broers Christiaan (27) en Mark de Ridder (22) uit Arnemuiden en hun neef Erik Tange (20) uit Oost-Souburg. We denken deze feestdagen aan hun families die verder moeten met een lege plaats aan de feesttafel. Moge het echte graf van de slachtoffers echter ons hart zijn.

Verder in het jaar werden we op 20 april opgeschrikt door het zinken van de Z.700 op de Thorntonbank en op 4 augustus door het verlies van de O.333 rond Brest. Gelukkig vielen er bij deze beide rampen geen mensenlevens te betreuren. In 2011 gebeurden er heel wat accidenten en aanvaringen waarbij vissers een tijd uit circulatie waren. Het blijven vissen bij zware zee en het verzwakken van de aandacht door routine is onverantwoord.  

Hoe we het ook draaien of keren, of wat de nautische onderzoeken over deze rampen en accidenten ook mogen besluiten, opnieuw is het al te duidelijk dat de elementaire regels van zeemanschap niet mogen verwaarloosd worden. Dit kan niet genoeg herhaald worden!

In de kerst- en nieuwjaartijd halen we groen in huis: dennen en doorbloeiers. We willen in die donkere en winterse dagen blijven dromen van bloei en groei. We hebben groene bomen nodig om te blijven hopen. En hoop doet leven. Duizend kerstbomen maken wel gezellige woonkamers, maar geen hoopvolle harten. De innerlijke woonkamer van vele mensen is vaak troosteloos. Je kunt door geen straat lopen of achter de deur van minstens drie huizen woont iemand die het moeilijk heeft. Elke dag is er minstens één krantenkop die je de moed ontneemt. Tegen zulke ‘vijanden’ willen mensen zich wapenen met hoop. Het lijkt er op dat op onze dagen de hoop een klein kind is met groeiproblemen.

Er verscheen onlangs een psychologische studie over de hoop. Daaruit onthield ik dat: ’Mensen die hoop hebben, langer leven, tevredener en gelukkiger zijn, succesvoller en socialer. Om de hoop in leven te houden en zelfs te doen groeien, moet men een doel hebben, oude idealen nieuw leven inblazen. Daarnaast is het belangrijk dat men onzekerheden niet laat omslaan in angst.” Dergelijke woorden zijn heel toepasselijk op onze visserijsector. De ecologische hype en het daaraan gekoppeld Gemeenschappelijk Visserijbeleid mag ons de hoop niet ontnemen op een waardige toekomst voor deze kleine sector met haar edele missie: volwaardig voedsel aan te leveren. We hopen dat de Europese leiders respect en eerbied opbrengen voor de inspanningen die de Belgische visserij reeds heeft gebracht en wellicht nog zal moeten brengen.

Europa legt een zware klemtoon op het teruggooiverbod en de aanlandingsverplichting, en heeft weinig oor voor het vermijden van ongewenste bijvangsten. Dat laatste is wat onze vissers willen bereiken en beklemtonen door het aanwenden van duurzame visserijtechnieken.

Daarnaast wil de Europese Commissie door middel van overdraagbare visserijconcessies (visquota) de overcapaciteit aanpakken. We hebben in België, na afbouw van zoveel vissersvaartuigen, al lang niet meer de overcapaciteit op ons geweten!  Dit zal leiden tot het laten uitsterven en uit de markt stappen van minder rendabele bedrijven. Maar Europa zwijgt in alle talen over sociale maatregelen die dit moeten opvangen.

Door het bottum-up principe zullen de producentenorganisaties zoals de Rederscentrale zelf met voorstellen en plannen moeten komen. En als Europa daarmee niet akkoord gaat, wat dan?

Aan de recente regeringsverklaring van Di Rupo I te horen zullen we de komende jaren moeten uitzweten wat we in het recente verleden hebben gezaaid. Ecologisch en economisch hebben we met z’n allen een voorschot genomen op de toekomst. De mensheid heeft massaal boven zijn stand geleefd.

Er zal veel duurzame en ecologische moed nodig zijn om de stroom van ‘veranderingen’ in ons gedrag, denken en doen, én in onze vistechnologie, met de onvermijdelijke stress, aan te kunnen.

Kardinaal Suenens zaliger deed destijds deze toepasselijke uitspraak: “We kunnen niet kiezen van welke kant de wind komt, maar we kunnen wel onze zeilen richten.”

De zeilen richten is wat de meesten in de sector doen. Getuigen daarvan zijn o.a. de vele artikelen over het Gemeenschappelijk Visserijbeleid, in quasi alle nummers van dit vakblad van het afgelopen jaar.

Het is mijn ervaring, in de ontmoeting met velen, dat de hoop zeer levendig is in de meeste harten van de betrokkenen in onze sector en er, ondanks alles, een positieve visie is op de toekomst van de sector.

Dit stemt ons tot dankbaarheid en geeft moed om het volgend jaar hoopvol tegemoet te zien. We mogen dankbaar zijn voor de reders die zich inzetten voor hun zaak, hun varend bedrijf, met een positieve ecologische blik op de toekomst. Ze zorgen voor de werkgelegenheid en een inkomen bij 460 vissers in een sector waaraan, naar schatting, zo’n 2020 gezinnen, van ver en dichtbij, volledig of gedeeltelijk, verbonden zijn.

We zijn dankbaar voor de ‘schippers (-naast God)’ die, ondanks de druk en de stress die op hen weegt, om tal van menselijke, structurele en economische omstandigheden, verder de zware verantwoordelijkheid opnemen voor waardevolle en duurzame vangsten, het vaartuig en de bemanning.

We danken alle vissers die dit edele maar zwaar beroep en de daaraan verbonden consequenties niet vaarwel zeggen. Het verheugt ons dat er al heel wat vanuit andere maritieme sectoren terugkeerden naar hun ‘oude liefde’, de zeevisserij. Maar dat wil nu ook weer niet zeggen dat het bemanningsprobleem van gekwalificeerd personeel daarmee is opgelost.

We zijn de vissersvrouwen dankbaar voor de soms moeilijke opvoeding van de kinderen, voor hun strijd tegen de eenzaamheid en vooral het onthaal van hun visser en de warmte in het gezin. Iedereen zal beamen dat, naast het ‘loon naar werk’, de thuissituatie van de vissers een thermometer is voor de motivatie en inzet op zee.

We zijn de twee vismijndirecties en hun personeel, de vishandelaren en alle geledingen van deze markt dankbaar voor de kwalitatieve behandeling van de vis en de stabiliteit in de visprijzen. Zij zijn de belangrijkste schakel in het geven van vertrouwen aan de consumenten voor onze gevangen wilde vis.

We zijn dankbaar dat de verantwoordelijken van onze diverse overheden en hun administraties voor zuurstof zorgen in onze bedrijven. Zij begeleiden en sturen het moeilijke en soms ondankbare proces van de structurele mutatie naar een duurzame Europese visserij.

We mogen dankbaar zijn dat er momenteel 21 kandidaat-vissers een opleiding volgen in de specifieke richting zeevisserij, aan het Maritiem Instituut: de enige dagschool waar nog visserijonderwijs wordt aangeboden. We danken de directie en het lerarenkorps voor het koesteren en opleiden van jeugdig en fris bloed in onze sector.

Ten slotte zijn we dankbaar voor al diegenen die elkaar de hoop niet ontnemen en doorheen alles toch toekomst blijven zien.  

Na al het schone en lelijke, het goede en het kwade, de vreugde en het verdriet die 2011 ons bracht, heffen we het glas op mensen die vol vertrouwen de stevenen blijven wenden naar zee in de vervulling van hun ‘goddelijke missie’: goede rentmeesters te zijn over de voedzame vruchten van de zee en voeders te zijn van de bevolking die tegenwoordig sneller groeit dan de visbestanden.

Wij wensen U Gods zegen, bescherming en een vruchtbare vaart toe in een gezond en tevreden 2012.

                                                                                                          Wij waren de sterken

                                                      40... 50... 60... 70...

Vooreerst hebben wij een geboorte overleefd met moeders die rookten, en of dronken

gedurende hun zwangerschap. Zij namen aspirines, aten vinaigrettesaus, mayonaise en desserten en zij werden niet getest op suikerziekte of cholesterol.

En na dat trauma werden wij op onze buik te slapen gelegd in kinderbedden geverfd met mooie blinkende loodverf. Als we teveel bleven bleiren, gaven ze ons een lepelke sirope van papverbotten uit de tuin... en we zwegen.

Er waren geen kindersloten op de deuren en als wij met de fiets reden hadden wij basketbalpetten op en geen helmen.

En als baby of kind reden wij mee in auto’s zonder gordels, noch kinderstoelen of opblaasbare kussens.
In de bak van een camionnette zitten op een zonnige dag was altijd een belevenis en iets héél speciaal.

Wij dronken putwater of water van de kraan en geen water uit de fles.

Wij aten taartjes, wit brood, echte beste boter en spek met eieren.

Wij dronken warme chocolademelk met echte suiker erin en hadden geen last van obesitas.

WAAROM ?

Omdat wij steeds buiten speelden. Daarom!!

Wij verlieten de woning ’s morgens vroeg om naar school te FIETSEN  (er waren toen geen moeders die ons met de auto even konden brengen), of om heel de dag te spelen in de frisse lucht en dit op voorwaarde dat we ‘s avonds bij donkerte thuis waren (of als de straatverlichting begon te branden).

Onze ouders wisten helemaal niet waar we uithingen. We hadden geen gsm maar we hadden ook Dutroux nog niet meegemaakt. Wij hadden uren nodig om onze skateborden zelf te maken en daalden met deze planken hellingen af zonder eraan te denken dat wij geen remmen hadden.

We leerden onze problemen zelf op te lossen!

Wij hadden geen Playstations, Nintendos, X-box, iPod enz. Er waren geen videospelen,

geen 150 tv kanalen, geen videofilms of Dvd’s geen stereoketens.  Voor 18 uur keek je alleen naar 'testbeeld'. Er waren geen computers of internet.

WIJ HADDEN VRIENDEN

en wij gingen buiten om met hen te spelen.

Wij vielen uit bomen, sneden ons, braken af en toe een arm, been of een tand.

We gingen appels en peren plukken en er waren daar geen gerechtelijke vervolgingen voor,

om iemand daarvoor de schuld te geven.

Als we gepakt werden, kregen we een pak slaag en thuis hielden wij wijselijk onze mond.

We kregen voor onze 10’e verjaardag loodjesgeweren, speelden met stokken, tennisballen, voetballen en, ondanks dat men ons vertelde dat wij ons zicht konden verliezen  of ons kwetsen met die dingen, hebben wij dat allemaal overleefd.

Wij reden met de fiets of gingen te voet tot aan de woning van een vriend en gingen gewoon

langs achter binnen. Wij waren er van harte welkom en schoven mee aan tafel voor het middagmaal.

Het idee dat onze ouders ons uit de gevangenis dienden te halen, was absurd, bestond gewoon niet.

Zij waren Met en Voor de wet, en Met de leraars.

Als we op school een straf kregen, kregen we thuis nog eens extra straf erbij!

Onze generaties hebben enkele van de beste ondernemers, denkers en uitvindersvan alle tijden en van heel de wereld voortgebracht.

Deze jaren brachten een explosie van nieuwigheden en nieuwe ideeën. Wij hadden de vrijheid om te proberen, hadden schrik voor het falen, kenden succes en leerden verantwoordelijkheid.

Wij hebben geleerd om daarmee om te gaan.

Als U één van hen bent? PROFICIAT!!

Misschien wilt U dit delen met anderen die het geluk hebben gehad groot te worden

voordat de advocaten en politici alles kwamen regelen en reglementeren?

Wat was het leven mooi, simpel en helder.

Soms wat ruw maar klaar en duidelijk maar mét regels… en wat waren we gelukkig !!!!

Zend deze boodschap aan uw kinderen

zodat zij kunnen beseffen

hoe braaf en gelukkig hun ouders waren.

                                                                        beleid EU beperkt vlootcapaci         De Europese Rekenkamer onderzocht of het visserijbeleid de vlootcapaciteit heeft kunnenverkleinen.     "De huidige maatregelen hebben gefaald", luidt het verdict. De Rekenkamer adviseert om vangst- en overcapaciteit beter te definiëren, adequate maatregelen te treffen om vangstcapaciteit en -mogelijkheden in evenwicht te brengen en doeltreffende beperkingen op te leggen aan de capaciteit van de vissersvloot.

Het gemeenschappelijk visserijbeleid van de EU is gericht op het bevorderen van duurzame visserij door een evenwicht te bewerkstelligen tussen visbestanden en de vissersvloot en zo overexploitatie van de visbestanden te voorkomen. De Europese Rekenkamer beoordeelde in hoeverre de EU-maatregelen geresulteerd hebben in de aanpassing van de capaciteit van de vissersvloten aan de vangstmogelijkheden.

Voor de controle werden zeven lidstaten (Denemarken, Spanje, Frankrijk, Italië, Polen, Portugal en het Verenigd Koninkrijk) geselecteerd op grond van de omvang van hun vissersvloten en de beschikbare middelen voor het aanpassen van hun vissersvloten in het kader van het Europees Visserijfonds. De Rekenkamer verifieerde ook gegevens van de Europese Commissie.

Uit de controle blijkt dat overcapaciteit van de vissersvloot één van de belangrijkste redenen blijft waarom het visserijbeleid van de EU faalt in het waarborgen van een duurzame visserij. Ook in 1993 en 2007 vestigde de Rekenkamer de aandacht op het probleem van de overcapaciteit. Het thema keerde ook telkens terug bij de eerdere hervormingen van het visserijbeleid, maar de genomen maatregelen hebben dus gefaald.

Het rapport identificeert gebreken in de opzet en uitvoering van maatregelen om te komen tot een evenwicht tussen de vangstcapaciteit en de beschikbare vangstmogelijkheden. De bestaande definities van vangstcapaciteit geven geen goed beeld meer van het vangstvermogen van vaartuigen. Bovendien leggen maxima geen werkelijke beperkingen op voor de capaciteit van de vissersvloot. Overcapaciteit in de visserij, nochtans één van de hoekstenen van het visserijbeleid en het visserijfonds, wordt nergens gedefinieerd of gekwantificeerd.

De gecontroleerde lidstaten hebben niet voldaan aan hun verplichtingen in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid om doeltreffende maatregelen door te voeren teneinde de vangstcapaciteit af te stemmen op de vangstmogelijkheden. Vier van de zeven onderzochte lidstaten hebben zelfs geen toereikende doelstellingen voor het verminderen van de capaciteit.

"De lidstaten dienen te waarborgen dat maatregelen ter ondersteuning van investeringen aan boord strikt worden toegepast en niet leiden tot een toename van het vangstvermogen", verklaart de Rekenkamer. "Zij moeten ook garanderen dat de selectiecriteria voor de buitenbedrijfstelling van vissersvaartuigen zodanig zijn opgezet dat ze een positief effect hebben op de duurzaamheid van de beoogde visbestanden en dat er geen overheidssteun wordt gegeven voor de buitenbedrijfstelling van inactieve vissersvaartuigen."

In het voorstel van de Europese Commissie voor een nieuw gemeenschappelijk visserijbeleid kan de Rederscentrale zich vinden in het streven naar maximaal duurzame visopbrengsten. Toch vraagt zij de wetenschappelijke analyse af te wachten alvorens op die basis visvangstbeperkingen per soort op te leggen.

In plaats van het teruggooiverbod tegen 2016 wenst de Rederscentrale te focussen op het vermijden van bijvangst.

De Rederscentrale verwelkomt de vereenvoudiging van regelgevingen, maar vraagt dat zo veel mogelijk verder gebouwd zou worden op de verwezenlijkingen van het beleid sinds 2002. "De visserijcapaciteit is in België wel degelijk verminderd", aldus de producentenorganisatie van de Belgische reders, "wat er mee toe geleid heeft dat er voor de visbestanden over het algemeen een verbetering kan worden gezien." Het aanpakken van de ontbrekende wetenschappelijke data kan er volgens de Redercentrale toe bijdragen dat die verwezenlijkingen veel zichtbaarder worden.

Wat naleving van de regelgeving betreft, wijst de organisatie op de grote stappen die gezet zijn onder het huidig beleid.  "De visserijcontrole is aangepakt en het lijkt nu eerder noodzakelijk om de rationaliteit er van te herbekijken in samenhang met een nieuw beleid. Een andere verwezenlijking van het huidig beleid is zeker de aanpak van de illegale visserijen", luidt het. De Rederscentrale vraagt daarom stabiele regelgeving en is er voorstander van om algemene doelstellingen in het Europees visserijbeleid te formuleren en de wijze waarop aan deze doelstellingen voldaan wordt, over te laten aan de vissers.

Vooraleer doelstellingen te formuleren, toetst de Commissie die best af met de ervaringen van vissers, meent de Rederscentrale. In dat kader stelt de organisatie zich vragen bij het teruggooiverbod tegen 2016 voor alle vissoorten met vangstquota. "De Commissie denkt dat te realiseren met een aanlandingsverplichting zodat ook alle bijvangst aan wal wordt gebracht. Zo'n verplichting lijkt evenwel een grotere impact op de bestanden te hebben aangezien van verschillende vissoorten de overlevingskans bij teruggooi gevoelig onderschat wordt."

De Rederscentrale is vragende partij om samen te werken met de wetenschap om dit aan te tonen. Blijkt dit te kloppen, dan is het volgens haar aangewezen om te focussen op het vermijden van ongewenste bijvangsten. "Heel wat technische ingrepen aan de vistuigen dragen bij aan die doelstelling en in een nieuw beleid zou het verder werken aan technische maatregelen ter vermijding van ongewenste bijvangsten moeten gestimuleerd worden." De Rederscentrale verkiest om als doelstelling een minimalisering van teruggooi te stellen, eerder dan een verbod op teruggooi.

De Rederscentrale vraagt om de MSY-benadering (maximale duurzame visopbrengst, nvdr.) toe te passen per type visserij in plaats van per vissoort tegen 2015 of eerder. Voor de Rederscentrale lijkt het op basis van de beschikbare wetenschappelijke gegevens - en nog meer op basis van de ontbrekende - niet haalbaar om voor alle soorten de MSY-status te bereiken in 2015.

De Rederscentrale begrijpt de visie dat veel stocks nog ver van de MSY-status verwijderd zijn, maar de Vlaamse gemengde visserij heeft heel wat doelsoorten die al die status bereikt hebben of in de buurt komen. "Het zou niet correct zijn om die visserij dan te bestraffen op basis van soorten waarvoor er in veel gevallen zelfs nog geen wetenschappelijke gegevens beschikbaar zijn", klinkt het.

Voor de geïnteresseerden komt hier de downloadbare tekst (pdf-versie) met de standpunten van de Rederscentrale: Visie van de Rederscentrale op de Commissievoorstellen voor de hervorming van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid.pdf

Het heeft wat tijd gevraagd om de toespraken op de Europese Conferentie van Apostolatus Maris te verzamelen en in een brochure te gieten.

Geïnteresseerden kunnen ze hier openen (in pdf) en desgewenst downloaden (7MB):

AOS rapport Euroconf Port de Bouc 2011.pdf

Mijn bijdrage ' THE AOS COMMITMENT TO FISHERMEN AND THEIR FAMILIES'  kan men vinden op de bladzijden 10 - 17.

Inhoud

Een bemoedigend woord van Aartsbisschop Anonio Veglio, President van de Pauselijke Commissie People on the Move.

Een Bericht van de AOS Europese Coördinator

Een bezinning over het getuigenis geven en getuige zijn op onze weg via dienstbaarheid

Mijn bijdrage

Lampros Nellas over het probleem van de piraterij

Ricardo Rodriguez over AOS Barcelona

Mgr Claude Schokert - Bisschop Promotor France

Guy Pasquier over de dienst op cruisescheên

Fr Sandro Amodeo - AOS Italy - Trieste

De Europese Commissie wil 6,5 miljard euro vrijmaken voor een nieuw Europees fonds voor Maritieme Zaken en Visserij voor de periode 2014-2020. Het fonds, de opvolger van het bestaande Visserijfonds, zal bijdragen tot de verwezenlijking van de ambitieuze doelstellingen van de hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. Het geld zou vooral naar kleinschalige visserij en aquacultuur gaan.

Het fonds voor Maritieme Zaken en Visserij zal projecten financieren waarmee nieuwe banen zullen worden gecreëerd en de levenskwaliteit aan de Europese kusten zal worden verbeterd. Het zal vissers helpen bij de overgang naar een duurzame visserij, evenals de kustgemeenschappen bij de diversifiëring van hun economie.

"Het nieuwe fonds zal de economische groei en de werkgelegenheid in de sector een nieuwe impuls geven", meent EU-commissaris Maria Damanaki. "Voortaan zal geen geld meer worden gespendeerd aan de bouw van grote vaartuigen. Het zullen de kleinschalige visserij en aquacultuur zijn die de vruchten zullen plukken van de vergroening van de begroting voor het gemeenschappelijk visserijbeleid."

Het nieuwe fonds wordt het basisinstrument van de door de Europese Commissie in juli voorgestelde hervorming van het gemeenschappelijk visserijbeleid. De overgang naar duurzaamheid vereist een aantal radicale veranderingen in de manier van vissen, en het fonds zal vissers de nodige stimulansen geven om de mariene ecosystemen minder schade toe te brengen, een einde te maken aan de overexploitatie en de teruggang van de visstand terug te draaien.

Ondanks de 1,7 miljard euro die sinds de jaren '90 aan sloop zijn besteed, wordt de Europese vloot nog steeds geconfronteerd met overcapaciteit omdat de buitenbedrijfstelling van vaartuigen is gecompenseerd door de technologische modernisering van de resterende vloot. Er zal derhalve niet langer geld gaan naar sloop, wel naar economisch en sociaal productieve activiteiten, zoals diversificatie en kleinschalige kustvloten.

Het nieuwe fonds zal ook innoverende projecten ondersteunen zoals de vervanging van visnetten door selectiever vistuig ter vermindering van de teruggooi, of de ontwikkeling van nieuwe technologieën die de ecologische impact van de visserij en de aquacultuur kunnen beperken. Tegelijk worden ook nieuwe vormen van aquacultuur, bijvoorbeeld voor niet-voedingsdoeleinden, bevorderd.

Vrijdag(2/12) werd het officiële startschot gegeven van het nieuw Praktijkcentrum voor Aquacultuur op de campus van Inagro in het West-Vlaamse Beitem. Met een totale oppervlakte van 600m² en met 200m³ water verdeeld over acht kweeksystemen, is dit aquacultuurcentrum meteen het grootste in België. “Ons doel is tweeledig: onderzoek uitvoeren en potentiële investeerders informeren en begeleiden”, klonk het.

“De aquacultuur in Vlaanderen staat immers nog in haar kinderschoenen”, legt afgevaardigd bestuurder van Inagro André Calus uit. “Er zijn vandaag nog een aantal obstakels die het succes van de sector in de weg staan. Zo ondervinden investeerders problemen met bouw- en uitbreidingsvergunningen, want waar horen zij thuis: in agrarisch gebied of in industriegebied? Een ander probleem is het grootschalig gebruik van water, een schaars goed. Hoe kan het gerecycleerd worden? En dan is er nog het belangrijkste probleem: het gebrek aan kennis over en in de sector. Deze kennis willen wij uitbreiden én verspreiden, door onderzoek uit te voeren en potentiële investeerders te begeleiden, te informeren en in contact te brengen met het internationale kennisnetwerk.”

“Dit moet een open kenniscentrum worden”, verklaart gedeputeerde Bart Nayaert. De overheid heeft daarin volgens hem een grote rol te spelen. “Zij moet de sector klaarstomen, door een aantal van de huidige obstakels weg te werken en initiatieven zoals deze te ondersteunen. De bouw van dit praktijkcentrum was een grote investering, maar ook een belangrijke. De markt heeft immers behoefte aan duurzame producten uit aquacultuur.”

Dit laatste wordt bevestigd door dr. Nancy Nevejans van de UGent. “Er zijn voldoende opportuniteiten voor aquacultuur in Vlaanderen, maar deze situeren zich vooral in nichemarkten en in samenwerking met andere sectoren. Onderzoek uit Nederland leert ons dat integratie in bulkmarkten onverstandig is. Daar worden producenten immers geconfronteerd met de zware concurrentie van goedkopere importvis. Dit moet vermeden worden. Daarenboven zijn er kansen in samenwerkingsverbanden met sectoren zoals tuinbouw, met hun systemen van warmtekrachtkoppeling. Dergelijke synergiemogelijkheden moeten geïdentificeerd en onderzocht worden.”

Wat het Nederlandse onderzoek volgens Nevejans nog aantoont, is dat het imago van verse vis nog steeds onterecht beter is dan dat van kweekvis. “We hopen dat het praktijkcentrum dit probleem zal verhelpen, door de aanvaarding van aquacultuur bij de consument te verhogen.” Ten slotte blijkt nog dat een gebrek aan langetermijnvisie in het beleid het succes van aquacultuur kan belemmeren. “Daarom heeft België nood aan een nationale strategie, met een langetermijnvisie én een concreet actieplan, gedragen door alle stakeholders.”De bouw en inrichting van het praktijkcentrum werd mogelijk gemaakt dankzij de steun van de provincie West-Vlaanderen, de Vlaamse overheid en Europa. Momenteel zwemmen in het centrum 5.000 snoekbaarzen, verspreid over de diverse onderzoekseenheden. Gedeputeerde Bart Nayaert kreeg als eerste de kans om een Inagro-snoekbaars te fileren (foto).

Het Vlaams Instituut voor de Zee (VLIZ) ziet zijn inspanningen rond het beheren van zeegegevens beloond met een internationale certificering binnen het Werelddatasysteem van de Internationale Raad voor Wetenschappen (ICSU). Daarmee mag VLIZ zich nu officieel partner noemen van een netwerk van 28 werelddatacentra.

Volgens wetenschapsminister Ingrid Lieten wordt VLIZ een gegeerde partner in vele Europese en wereldwijde projecten waarbij biologische en andere mariene data uitgewisseld worden. VLIZ realiseerde binnen deze samenwerkingsverbanden twee werelddekkende projecten: het Wereld Register voor Mariene Soorten, de officiële lijst van alle unieke zeedier- en plantennamen waar ook ter wereld, en een real-time gegevensbankmet zeeniveaugegevens van 531 plaatsen ter wereld. Dit laatste systeem bewees zijn diensten bij de aardbevingen in Chili en in Japan.

De Internationale Raad voor Wetenschappen ICSU die sinds 2008 het vernieuwde werelddatasysteem beheert, bundelt de krachten van 120 nationale onderzoeksinstellingen uit 141 landen en 30 internationale, multidisciplinaire netwerken. VLIZ treedt nu toe tot de werelddatacentra die zeegegevens beheren.

Het Vlaams Instituut voor de Zee werd in 1999 door de Vlaamse regering, de provincie West-Vlaanderen en het Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek boven de doopvont gehouden en vervult sindsdien een belangrijke ondersteunende en informatieve rol voor de zee- en kustwetenschappen in ons land en daarbuiten.

Het Europees Parlement heeft een resolutie aangenomen die aandringt op meer internationale acties ter bestrijding van de illegale visserij. “Controles op zee moeten geïntensiveerd worden, illegale vis moet van de markt geweerd worden en aan onachtzame lidstaten moeten sancties opgelegd worden. Zo kunnen gezagstrouwe vissers beschermd worden en de biodiversiteit in oceanen behouden blijven”, klinkt het.

Omdat twee derde van de oceanen niet onder de rechtspraak van lidstaten valt en omdat visstanden en vissersvloten uiterst mobiel zijn, kan de illegale visserij alleen worden aangepakt als er internationaal wordt samengewerkt, meent het Europees Parlement. “Omdat de EU één van de mondiale visserijgrootmachten is, moet het een hoofdrol spelen om andere regio’s te mobiliseren in deze strijd.”

Het Parlement dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan om dit onderwerp tijdens internationale fora onder de aandacht te brengen en om in overleg te treden met belangrijke marktstaten, zoals de VS, Japan en China, over de ontwikkeling van internationale juridische instrumenten om de handel in illegale vis een halt toe te roepen, te vervolgen en te bestraffen, mogelijk onder leiding van de VN.

Nieuwe maatregelen moeten bestaan uit verplichte inschrijving van grote vissersschepen, opzetten van vangstdocumentatieregelingen, verplicht gebruik van elektronische volgsystemen voor schepen, informatie-uitwisseling over activiteiten van schepen, invoercontroles, en een overeenkomst om de markt voor illegale producten te kunnen uitschakelen. Het Parlement wil ook dat de EU een register opstelt van geautoriseerde vissersschepen en een zwarte lijst voor schepen die zich bezighouden met illegale visserij.

De Werelddag van de Visserij wordt ieder jaar gevierd op 21 november door de vissersgemeenschappen van de hele wereld. Dit vieren ze langs nationale bijeenkomsten, congressen, workshops, culturele programma's, tentoonstellingen, muziek, enz. Deze dag is een gelegenheid en een hoogtepunt om aan de brede maatschappij de visserij te promoten in haar steun om menswaardig voortbestaan, maar ook om haar bezorgdheden de wereld in te sturen. 

Een recente studie van de Verenigde Naties meldt namelijk dat twee derde van de visgronden in de wereld overbevist zijn en dat de vervuiling een dringend probleem is geworden. De Werelddag van de Visserij wil benadrukken dat er heel veel mensen, die leven aan het water, voor het levensonderhoud afhankelijk zijn van deze wateren en hun vruchten.

Vis vormt een belangrijk onderdeel van het voedingspatroon van mensen over de hele wereld.

Dit is de reden waarom een meerderheid van de menselijke nederzettingen, dorpen en zelfs megasteden, liggen in de nabijheid van water. Maar die nabijheid heeft ook geleid tot zware vervuiling en waterverontreiniging van de kustwateren, vooral door de zware industrieën en het lozen van huishoudelijk afval. Dit leidt tot vervuiling van de visbestanden in de directe omgeving. De vissers zijn dan verplicht om steeds verder van de kust te gaan, ver van hun traditionele visgronden.  gronden.

Overbevissing, vooral door zware fabriekschepen, sleepnetvisserij en andere niet duurzame vistechnieken veroorzaakt uitputting van de visbestanden. Om het niet tot een echte voedselcrisis te laten komen wil men zoeken naar oplossingen. Europa heeft alvast in haar Gemeenschappelijk Visseijbeleid (GVB)  een aantal maatregelen gelanceerd waarop de lidstaten zelf een voldoende moeten bieden. 

Bron: Verenigde Naties

De Pauselijke Raad voor Migranten en Reizigers, waaronder het Apostolaat voor zeelieden, vraagt een betere bescherming van vissers.

Aanleiding is de Werelddag voor de Vissers van de Verenigde Naties.

De raad is voorstander van internationale akkoorden die ervoor moeten zorgen dat vissers over waardig werk en voldoende bestaansmiddelen beschikken. In het bijzonder dringt de raad bij de politieke verantwoordelijken aan op de ondertekening van de vissersconventie van 2007, die garanties biedt voor de sociale zekerheid en arbeidsomstandigheden.
“Vissers strijden dagelijks tegen natuurkrachten die hun boten en netten bedreigen. Vaak zijn zij gedwongen om lange tijd op hun schip te verblijven en er in allerlei weersomstandigheden lange dagen te werken, niet zelden zonder enige bescherming en tegen een laag loon”, zegt de raad. “In rijkere landen, waar die bescherming wel bestaat, wordt hun bestaan bedreigd door de stijgende brandstofprijzen, beperkingen van het visseizoen en nationale quota.” Als voorbeeld van de kwetsbaarheid van deze beroepsgroep herinnert de raad de tsunami in Azië in 2004 en recenter in Japan. “Dat alles maakt de visserij tot een van de gevaarlijkste beroepen ter wereld.”

De Pauselijke Raad voor Migranten en Reizigers looft het werk van het Apostolaat ter Zee, dat ervoor tracht te zorgen dat de vissers - waar ook ter wereld - toch een veilige haven vinden. “Aalmoezeniers en vrijwilligers zorgen voor een ruim aanbod van diensten en de ondersteuning van hun geestelijke en materiële noden.”
Volgens het VN-Wereldvoedselagentschap (FAO) werken wereldwijd naar schatting 15 miljoen mensen in de zeevisserijsector.

Geregeld wordt me gevraagd om namen en data van vissers die op zee het leven lieten en vermist bleven. Het is blijkbaar 'in' dat familieleden grasduinen in hun familieverleden en botsen op gebrek aan informatie. In de bijlagen vindt u de namen van slachtoffers voor zover we dit in onze archieven konden opsporen. Je kunt de (.pdf)-lijsten hier downloaden:

op zee gebleven-Blankenberge.pdf

op zee gebleven -Nieuwpoort.pdf

op zee gebleven-Oostende (1).pdf

op zee gebleven -Zeebrugge Heist.pdf

Gebed voor gestorven zeelieden

 Laat ons bidden:

God, onze Heer, Gij houdt van  de mensen zoals een Vader van zijn kinderen houdt.

U roept ons allen op tot waakzaamheid, in het bijzonder tot hen die, om den brode, de soms gevaarlijke zeeën en oceanen bevaren.

Wij bevelen U alle zeelieden aan die in de uitoefening van hun beroep zijn uitgevaren, op elkaars kennis, ervaring en vriendschap waren aangewezen, en waarvoor een normaal afscheid nemen niet mogelijk was.

God, wij kunnen slechts vermoeden wat er in hen is omgegaan toen ze de wrede dood voor ogen zagen.

Breng hen thuis in de ‘eeuwige haven der zielen’ waar geen ramp of schipbreuk meer te vrezen is.

Geef ons Uw Geest van goedheid om de bedroefden te troosten en laat ons zo in de voetstappen treden van Jezus, Uw Zoon, onze Heer, die Gij uit de dood hebt opgewekt en die met U leeft en heerst in de eeuwen der eeuwen. Amen,

Jan Meyer is visser sinds 1973. Met de evolutie in de visserij-industrie heeft hij de sterk schommelende en dalende prijzen gezien voor soorten, zoals kabeljauw en soorten platvis, die over het algemeen worden verkocht via de groothandel.

Dit project beoogt dit probleem aan te pakken door de verkoop van een deel van de vangst rechtstreeks aan de man te brengen.  Door het ontwikkelen van een innovatieve nieuwe website, zijn Jan en zijn zoon nu in staat om hun klanten in "real time" te melden wat ze zullen aanlanden. I

Dit project onder As4 wordt ondersteund door de Aktive regio Ostseeküste FLAG (DE13). Het kent succes en beantwoordt aan de vraag naar verse, lokale vis, maar ook aan de vooruitgang in de informatietechnologie.

Zie film op youtube

http://www.youtube.com/watch?v=UApdLhHjnM0&feature=channel_video_title

Jan Meyer has been fishing since 1973, but with the evolution of the fishing industry, he has increasingly seen low or highly fluctuating prices for species such as cod or flounder, which are generally sold via wholesale. This project aims to tackle this issue by selling part of the catch directly to the final customer. By developing an innovative new website, Jan and his son are now able to inform customers about their catch in "real time". Indeed, the project, which is supported by the Aktive Region Ostseeküste FLAG (DE13), is successfully exploiting the increasing demand for fresh, local fish as well as advances in information technology. 

Onze vissers  zijn niet alleen geroepen om volwaardige voeding uit zee te halen. Ze zijn ook behartigers van een propere zee. Na al onze ecologische beschouwingen die we maakten vanuit de Bijbel is dit een welgekomen waardevol en aanvullend project.  

De Belgische visserijsector en de kunststofindustrie lanceren met de steun van Maria Damanaki, de Europese Commissaris voor Maritieme Zaken & Visserij, een Belgisch WFO project voor het vissen van drijvend afval in zee.

De kunststofindustrie wil hiermee haar engagement tonen om samen met andere betrokkenen te werken aan oplossingen voor het voorkomen en verwijderen van zwerfvuil in zee.
Federplast.be vzw, de Belgische vereniging van producenten van kunststof- en rubberartikelen, kondigde de lancering aan van een pilootproject voor het opvissen van drijvend afval voor de Belgische kust. Het project werd opgezet in samenwerking met SDVO, de Vlaamse Stichting voor Duurzame Visserijontwikkeling (www.sdvo.be), de Europese Waste Free Oceans Foundation (www.wastefreeoceans.eu) en met de financiële steun van essenscia, de Belgische Federatie van de Chemische Industrie en Life Sciences.

Vlaamse vissers zullen in de komende weken de aanwezigheid van drijvend afval in de Belgische kusthavens monitoren en 5 dagen uitvaren op zee met speciale netten die ontwikkeld werden voor het vangen van drijvend afval. De bedoeling is om experimenteel na te gaan of het zinvol is om een meer langdurig project op te zetten voor het vissen van drijvend afval voor de Belgische kust met financiële steun van de Europese visserijfondsen. Het project wordt wetenschappelijk begeleid door eCOAST, een onafhankelijk onderzoekscentrum in de mariene wetenschappen (www.ecoast.be). De wetenschappelijke verslaggeving wordt financieel gesteund door de preventiecampagne tegen zwerfvuil van Fost Plus en het Vlaamse Gewest (www.indevuilbak.be)
Het opgeviste afval zal worden afgevoerd naar de sorteerinstallaties van het bestaande ‘Fishing for litter’ project (http://www.sdvo.be/projecten.asp?t=1&p=8&pp=19). ‘Fishing for litter’ wordt gefinancierd door de Belgische federale overheid en recupereert het afval dat bijvangst is van het vissen op de zeebodem. Het WFO pilootproject is hieraan complementair doordat het zich specifiek richt naar het drijvend afval. Na de sortering en de analyse van het afval, zal de plastic fractie worden gerecycleerd door Ekol NV, een Belgische firma met jarenlange ervaring in het recycleren van gemengd kunststofafval (www.ekol.be).

De Europese Commissaris van Maritieme Zaken en Visserij werd in Oostende verwelkomd door dhr. Ivan Victor, voorzitter van SDVO, en dhr. Johan Vande Lanotte, Minister van Staat en voorzitter van de Coastal & Marine Union. Een vertegenwoordiger van Sioen Industries NV overhandigde beschermingskledij aan de deelnemende vissers. Prof. Colin Janssen van de Universiteit Gent bracht verslag uit over het onderzoek naar de aanwezigheid en de samenstelling van het zwerfvuil voor de Belgische kust. Stéphane Dalimier, voorzitter van Federplast.be, vermeldde als beweegreden voor de kunststofindustrie om dit project te steunen dat “kunststoffen nodig zijn voor duurzame ontwikkeling: zij beschermen voedingswaren en verhogen de voedselproductie, zij besparen energie, zij maken drinkwater en sanitaire hygiëne beschikbaar, zij zorgen er voor dat medische zorgen betaalbaar blijven en zij zijn onmisbaar bij de ontwikkeling van hernieuwbare energiebronnen. Voorwaarde is wel dat we zorgvuldig omgaan met het kunststofafval. Kunststofafval hoort niet thuis in de zee, maar is een waardevolle grondstof voor de kunststofindustrie om nieuwe producten te maken.”

Federplast.be vzw vertegenwoordigt de bedrijven die kunststof- en rubberartikelen produceren en lid zijn van Agoria, de federatie van de technologische industrie, en van essenscia, de federatie van de chemische industrie en life sciences. De sector bestaat hoofdzakelijk uit KMO’s. Samen met de producenten van de grondstoffen vertegenwoordigt de kunststof- en rubberindustrie binnen Agoria, essenscia en Federplast.be meer dan 300 bedrijven, 34.000 werknemers en een zakencijfer van 16 miljard euro.
Demonstratie door de Belgische vissersboot Joly Jumper van het vissen van drijvend afval met een ‘Thomsea’ sleepnet.
Het ‘Thomsea’ net met drijvend afval wordt op de kade van Oostende leeggemaakt in de vrachtwagen van SDVO om te worden afgevoerd naar de sorteerinstallatie van het ‘Fishing for Litter’ project.

Meer en meer wordt me gevraagd om liturgische teksten voor vissers en zeelieden. Om alle geïnteresserden van dienst te zijn, publiceren we hier een reeks van vieringen die men kan downloaden. Klik gewoon op de blauwe tekst. Succes! 

viering 1 - geloven gaat verder.pdf

viering 2 - zout en licht voor de wereld.pdf

viering 3 - genezing van blinde Barthimeüs.pdf

viering 4 - parabel vd zaaier.pdf

viering 5 - broodvermenigvuldiging.pdf

viering 6 - Jezus wandelt op het water.pdf

viering 7 - vissers van mensen .pdf

viering 8 - wonderbare visvangst.pdf

viering 9 - Hou je lampen brandend.pdf

viering 10 - God ontmoeten in zijn Woord.pdf

viering 11 - Credo, ik geloof.pdf

viering 12 - ecologie en de schepping.pdf

 Kunnen mensen dat nog in deze jachtige samenleving ??

Alles in het Leven draait om geld, macht en rijkdom, en velen vergeten het om 'echt' te leven.

Pas op, een mens moet werken vooral als je jong bent, je hebt kinderen, maar er bestaat buiten werken nog zoveel om van te genieten. Alles op aarde beweegt zich op het ritme van de natuur. De herfst winter lente en zomer. De geboorte, de groei, de bloei, de voortplanting, en de dood. Wij moeten het allemaal mee maken.

Je kunt de natuur vergelijken met de mens:De herfst, de bladeren vallen van de bomen, alles is dor en kil. Ook wij maken zulke momenten mee, door verdriet en zorgen. Na de herfst komt de winter, de rust, dan de lente, alles begint weer te bloeien. Maar de natuur neemt de tijd, hoe zijn wij? Nemen wij de tijd om verdriet te verwerken? Willen en kunnen wij de dingen loslaten, zoals de natuur in de herfst???

Wij ervaren alle soorten ritmen in ons leven.

Het ritmen van de seizoenen.

Kunnen wij daarvan genieten?? De ritmen van de dag en nacht.

Nemen wij de nacht echt voor de rust?

De ritmen van de week, de hele week is het werken, en s'zondags rustdag, is dat nog echt een rustdag, of een dag voor de familie ?

De stap naar geluk en innerlijke vrede heeft met onze ‘wil’ te maken.

Wil je veranderen, leven op het ritme van de natuur?

Wil je verlangzamen,  zodat je dingen bewuster kunt doen?  Of blijfje maar doorrennen tot je last krijgt van spanning en stress ?

Moeder aarde geeft ons alles om te leven, te groeien.

Kunnen wij dankbaar zijn voor het wonder van de schepping, het wonder van de natuur, het wonder van mens te mogen zijn?

De natuur gaat van wonden naar verwondering, door elk jaar weer zijn bladeren los te laten, om dan in de lente weer opnieuw te kunnen bloeien. Zo is het ook met de mens. Willen wij loslaten om weer terug te kunnen openbloeien. Als wij de deuren achter ons kunnen sluiten, dan gaan er nieuwe deuren open. Maar neem de tijd, de tijd om te verwerken en los te laten. Alles wat je onderdrukt, of inslikt, drukt u neer. Ook de natuur neemt de tijd!

Leven op het ritme van de natuur, dat wil zeggen: ‘bewust leven' en genieten van elk moment. Er eens bij stil staan. Leven is elke iets dag ontdekken om over verwondert te zijn. Leven is ook aanvaarden wat niet te vermijden is, het beste er van maken en vooral weigeren aan verdriet ten onder te gaan.

Honderden jaren lang heeft de gewoonte bestaan om de voorsteven of boeg van een schip te voorzien van een boegbeeld. Soms was het een leeuw of een zeemeermin of een mythologische figuur, maar ook wel de afbeelding van een persoon waarvoor men ontzag had: ook heiligen die we vandaag vieren. Zo'n boegbeeld zit op de voorsteven en daar wordt de eerste stoot opgevangen, terwijl de opvarenden zich op een veiliger deel daarachter bevinden, aan dek of in het scheepsruim.

Heiligen staan er om bekend dat zij vaak het voortouw hebben genomen bij het naderbij brengen van Gods wereld, Gods droom met de wereld.

De Schrift noemt hen "degenen die uit de verdrukking zijn gekomen" (Boek der openbaring). Ze hebben dikwijls onder druk gestaan van hun omgeving die hen maar rare figuren vond omdat ze niet zo gericht waren op het hebben en zijn van nu en steeds een blik hielden op een verre toekomst bij God.

Aan Peter-Hans Kolvenbach de voormalige algemeen overste van de jezuïeten, werd de vraag gesteld naar het specifieke van een heilige. Hij zei: "Het is de radicaliteit van het geloofsleven doorgetrokken tot zijn laatste consequenties". Een definitie die onmiskenbaar van toepassing is op  de eerste eeuwen van de Kerk waar er vele mensen waren die men bewonderde om hun standvastigheid in geloof, hun stichtelijk inspirerend leven en denken, een leven die dikwijls eindigde in het martelaarschap.

Maar ‘diegenen die uit de verdrukking zijn gekomen’, hebben meestal meer druk ondervonden van binnen uit, in hun geloof, gebeukt door golven van  twijfel, angst en onzekerheid, zoals ook Jezus Christus heeft doorstaan, maar ze zijn er doorheen gekomen en werden een aanstekelijk voorbeeld voor anderen. Daarom is er een boegbeeld of een gewoon beeld van gemaakt.

In sommige gevallen is men aan zo'n beeld allerlei eigenschappen en verwachtingen gaan toekennen. Dat was natuurlijk niet geestelijk gezond. Niet te verwonderen dat er daar reactie zou op komen: de Beeldenstorm. In de protestantse kerken zult u nog steeds weinig of geen beelden aantreffen en wordt het idee overeind gehouden dat men in katholieke kerken, zoals in menige heidense cultuur, beelden aanbidt. Maar boegbeelden, mensen die ons voorgaan en voorgingen, waar we een voorbeeld aan kunnen nemen, die onze diepste, maar moeilijk te bereiken idealen, verwoorden, daar wil niemand aan voorbij gaan. Dat zijn de heiligen van vroeger en nu. Het zijn er een heleboel; honderdvierenveertigduizend. Laat ons dit maar vertalen in: ‘oneindig veel.’ .

Heilig verklaren dat deed niet de paus, maar allereerst het gelovige volk en de plaatselijke kerkleiders. Onze Godelieve van Gistel bijvoorbeeld werd van meet af aan als een heilige beschouwd omwille van haar standvastigheid in geloof en uiteraard ook omwille van haar martelaarschap. Het is dan de bisschop van Doornik die haar heilig verklaard. Eeuwen later zijn de ‘officiële' heiligverklaringen exclusief door de paus ingelijfd . Maar gelovige mensen kennen er veel meer, meestal uit hun eigen omgeving en ze hebben daar geen officiële verklaring voor nodig. Hoe dikwijls hebben we al niet horen zeggen van een gestorvene: ‘hij of zij was een heilig mens.

Het is dan ook niet toevallig dat de feestdag van Allerheiligen en Allerzielen zo dicht bij elkaar liggen, we mogen zelf sorteren uit de lijst van officieel verklaarde heiligen tot hen die we van heel dichtbij hebben gekend en als heilig bestempelen.

Wat hadden en hebben heiligen dan voor iets bijzonders waardoor ze boegbeeld zijn geworden?

"Heilig" wil zeggen dat er een bijzonder nauwe band is met God. Die band kan tot stand komen bij mensen die gegrepen werden en worden door een soort ervaring van de Albeheerser. ‘Ik kreeg bezoek vanuit den hoge’ schreef Benedictus. Dit kan komen bij de aanblik van miljarden sterren of door de stilte van een groot bos, de overweldigende oceaan of door de geboorte van een kind. Het zijn ervaringen die iedereen die ervoor open staat wel eens kan hebben.
Heiligen hebben die ervaring vast gehouden en zijn God blijven zien in heel de wereld als een wonder. Daarom hebben ze een diep respect en een grote zorg opgevat voor de natuur, de dieren, de muziek, de mensen…

Ze zijn hun leven gaan beschouwen als een ‘weg naar God’ en vele keken uit naar het uur waarop hun ziel in God zou opgaan. De H. Theresia van Avila werd het wachten moe en riep uit: "Nu wordt het tijd, Heer, dat we elkaar ontmoeten !". En de H. Theresia van Lisieux op haar beurt: "Ik sterf niet. Ik ga het leven binnen".

En tot ons zegt de Heer, indien we bereid zijn die tocht van de grote en kleine heiligen met vallen en opstaan te volgen: "wees 8 maal zalig. Daarmee wordt een zeer bijzondere vorm van ‘gelukkig zijn’ aangeboden.

Zalig als ge u niet blind kijkt op de rijkdom van anderen. Zo kun je heel gelukkig zijn ook als je arm bent. En als je onrecht wordt aangedaan. Koester dan geen wraak word er niet bitter onder en je zult gelukkig zijn. En als er aanleiding is tot ruzie en je treedt verzoenend op, zalig ! Uw innerlijke vreugde is enorm. Zalig als je elke avond je hoofd kunt neerleggen in het besef dat je niemand kwaad hebt gedaan.

Natuurlijk, zegt het evangelie. Dergelijke mentaliteit zal u niet altijd in dank worden afgenomen. Soms zult u voor velen een dwarsligger zijn, een streep door hun rekening. Maar denk er aan er is meer dan dit leven en deze u toegemeten korte tijd. Uw uiteindelijke bestemming ligt aan de overkant.

Durf daar naar toe te leven, zegt Jezus, en verheugt u en juicht, want groot is uw loon in de hemel" (Mt 5,1-12).

Hebben wij Vlaanderen behoefte aan een vereniging van en voor vissersvrouwen? Is het de moeite waard om een elektronisch netwerk (internet) op te zetten waarbij vissersvrouwen elkaar kunnen ontdekken, vinden en terugvinden, communiceren, problemen en oplossingen uitwisselen, enz?
Beschikken wij over vissersvrouwen die bereid zijn, en het talent bezitten, om op een internationaal forum op te treden en de rol van de vissersvrouwen te verdedigen?
Hebben onze vissersvrouwen behoefte aan opleiding (over het leven van hun man aan boord) , aan begeleiding (relatiemoeilijkheden, eenzaamheidsverwerking), aan contacten (ontspanning en vriendschap onder gelijkgezinden), aan studie (taallessen), enz?

Voor al deze vragen kunnen projecten opgezet worden in het kader van zwaartepunt 4 van het ‘Europees Fonds voor de Zeevisserij’ die sociaal-economische aspecten in en rond de visserij wil promoten.
Wie nadere inlichtingen wenst kan steeds terecht bij ‘Coördinator Plaatselijke groep Belgisch Zeevisserijgebeid’ Mw Stephanie Maes 059-340187 en de aalmoezenier

Onderstaande info kan verhelderend werken op bovenstaande vragen:

In de hele EU zijn vrouwen betrokken bij alle niveaus van de visserijproductieketen, variërend van de visvangst, het zaaien en oogsten in de aquacultuur, de verwerkende industrie en de marketing. Zij zijn scheepseigenaar en werken als ambtenaar in visserijorganisaties, zijn betrokken bij de schelpvisserij en bij de visverwerking. Ze beheren familiebedrijven, runnen winkels en zijn werkzaam in particuliere en overheidsorganisaties. Zij zijn vakbondsleden, managers en bestuurders, onderzoekers, opleiders en boekhouders, bemanningsleden, radiotechnici en leden van de kustwacht - de lijst is even gevarieerd als de vrouwen zelf.

En toch blijft het beeld van de visserij-industrie er jammer genoeg nog altijd één van een stel "kerels op boten". De vrouwen in de visserij-industrie zijn vast van plan een einde te maken aan hun feitelijke "onzichtbaarheid" door zichzelf te organiseren en hun stemmen op talrijke manieren te laten horen

In elke fase van de hervorming van het GVB werd aandacht besteed aan een grotere zichtbaarheid van de rol van vrouwen in de visserij. Maar de Commissie deed nog veel meer. Een eerste bijeenkomst van vrouwen in de sector, die in 1999 plaatsvond in Turku (Finland), leidde tot de opdracht voor een studie, voltooid in 2002, om informatie te verzamelen over de situatie van vrouwen in de sector. Uit het onderzoek bleek dat vrouwen in de visserijsector uiteenlopende functies en statuten hebben, variërend van bijvoorbeeld de Mariscadores in Spanje - voor het merendeel zelfstandige vrouwen die te voet schelpdieren rapen - tot de vrouwen van schippers in Frankrijk die kunnen toetreden tot een officieel plan voor "meewerkende echtgenotes", dat hen recht geeft op een pensioen en zwangerschapsverlof.

Ofschoon de verschillen in werkgelegenheidsgegevens in de verschillende lidstaten het moeilijk maken op brede schaal vergelijkbare gegevens te presenteren voor de hele Europese Unie, waren de auteurs van de studie toch van mening dat een aantal conclusies kon worden getrokken over de sector als geheel. De belangrijkste bevindingen waren o.a.:

Vrouwen voelen zich onwelkom in de zeevisvangst, wat misschien verklaart dat zij relatief weinig belangstelling hebben om in deze sector te werken.
In de aquacultuur voelen vrouwen zich ook gediscrimineerd, maar in veel mindere mate.
In de verwerkende industrie zijn ze in de meerderheid, maar hoofdzakelijk in laag gewaardeerde, of laaggeschoolde banen met weinig carrièremogelijkheden.
De afgelopen jaren zijn vrouwen wel sterk doorgedrongen in het bestuurlijke/administratieve segment, met name in de overheidssector.
In de hele EU spelen vrouwen een belangrijke, doch sterk ondergewaardeerde rol als ondersteuning van hun zeevarende echtgenoten;
En tot slot komt uit het onderzoek naar voren dat er sprake is van economische discriminatie van vrouwen in deze sector.

De studie wees uit dat ondanks culturele en sociale verschillen, vrouwen in de hele Europese visserij-sector vaak dezelfde problemen vertonen, zoals gebrek aan erkenning, opleiding en middelen, alsook een beperkte toegang tot informatie. Haar voornaamste aanbeveling betreft een versterking van de rol van "meewerkende echtgenotes" via de vorming van netwerken, verbeterde toegang tot communicatie (met name via internet) en training.

Deze bevindingen waren slechts enkele van de vele thema's die destijds door de bijna 200 vrouwen uit alle lidstaten van de Europese Unie werden-behandeld tijdens een door de Commissie gesponsorde conferentie (jan. 2003) om de rol van vrouwen in de visserijsector te bespreken. Natuurlijk werd ook aandacht besteed aan de hervorming van het GVB die onlangs nog werd gelanceerd.
De conferentie bood de vrouwen uit van de visserij afhankelijke gebieden de unieke kans om hun bezorgdheden te uiten over de impact van een beperking van de visserij-inspanning. Zij realiseerden zich wel dat de visbestanden op de lange termijn de kans moesten krijgen zich te herstellen, maar toonden zich toch bezorgd over" het mogelijke verlies aan werkgelegenheid, met alle gevolgen- van dien voor hun gemeenschappen en hun manier van leven. Ook waren zij bezorgd over het negatieve beeld van de visserij en het feit dat jongeren onvermijdelijk werden ontmoedigd om tot het . vissersberoep toe te treden.
Verscheidene vertegenwoordigers uit Italië spraken over de ontwikkeling van het visserijtoerisme in hun land. Eén organisatie had bijvoorbeeld met succes een consortium opgezet waaraan vissers uit heel Italië meewerkten. Benadrukt werd dat het visserijtoerisme een duurzame activiteit is die ook kan bloeien en inkomsten kan opbrengen wanneer de visbestanden beschermd worden en de visserij-inspanning beperkt wordt.
De Franse interregionale federatie van vrouwen in de kustvisserij (FIFEL) had veel afgevaardigden op de conferentie, die vertelden over hun succesvolle inspanningen om in Frankrijk een juridisch statuut voor schippersvrouwen tot stand te krijgen en om dit statuut en de extra voordelen uit te breiden naar andere vrouwen in de sector.
Afgevaardigden van het netwerk "Vrouwen in de Visserij" in Nederland legde de Commissie een lijst met 27' specifieke. aanbevelingen en voorstellen voor over uiteenlopende gebieden als erkenning voor vrouwen in de sector tot arbeidsomstandigheden, visserijbeheer en de toekomst van de visserij als geheel.
Een vrouwelijke visser uit Ierland merkte op dat het vooral de onveilige arbeidsomstandigheden zijn die vrouwen van de schepen afhouden, daar veel vrouwen in de Ierse kustvisserij toch in de eerste plaats moeder zijn. Zij merkte op dat structurele verbeteringen aan de Ierse vloot een flinke stap vooruit zouden zijn om de toegang van vrouwen tot de vangstsector te verbeteren. .
Ofschoon er verschillen waren in de ervaringen van de verschillende deelnemers aan de conferentie_ waren zij het toch over een groot aantal punten eens.
De meeste overeenstemming bestond ten aanzien van de noodzaak om vrouwen meer gelegenheid te bieden hun zorgen, ervaringen en meningen te uiten - zowel binnen de professionele producenten- en vakbondsorganisaties als de beleidsorganen - indien men het probleem van de "onzichtbaarheid" van vrouwen in de sector wil aanpakken. Ook is er sterke behoefte aan een wetgeving die de vrouwen meer toegang tot sociale voordelen en een beter juridisch statuut verleent. De mogelijkheid voor vrouwen om aan networking te doen ten behoeve van een eenvoudiger uitwisseling van ervaringen eh informatie werd van essentieel belang bevonden voor hun vooruitgang in de sector. Herhaaldelijk werd op tal van gebieden om meer opleidingsmogelijkheden gevraagd, evenals om de mechanismen voor een betere voorlichting van vrouwen ten aanzien van hun opleidingsmogelijkheden en mogelijke financieringsbronnen voor hun opleidingsprojecten.
De commissie erkende de rechtmatigheid van deze en andere zorgen. Follow-upmaatregelen dringen zich op.
I
Momenteel wordt de haalbaarheid bestudeerd van een internetforum om networking van vrouwen in de visserij te vereenvoudigen.

Maar de bijdragen van de Commissie, hoe waardevol ook, volstaan niet. Voor veranderingen in de wetgeving die van invloed zijn op het juridisch statuut van vrouwen in de visserij, de deelname van vrouwen aan de regionale adviesraden die onder het hervormde GVB gecreëerd zullen worden, en de toewijzing van voldoende middelen voor training en andere belangrijke prioriteiten, zullen vrouwen zich moeten wenden tot de nationale en lokale autoriteiten in hun eigen lidstaten, die zich eveneens bewust moeten worden van hun cruciale rol voor het steunen van de vooruitgang van vrouwen in de visserijsector.

Vrouwen aan het woord
De liefde bracht de Nederlandse Esmeralda Loos in contact met de visserij. De echtgenote van een garnalen- en langoestinevisser is tevens moeder van twee jongens. "Een vissersgezin leeft van week tot week. Je kan gewoon geen langetermijnplannen maken. Op dit moment zijn het bijvoorbeeld harde tijden. Dankzij de samenwerking tussen Deense, Duitse en Nederlandse garnalen vissers kon de markt worden gereguleerd en bleven de prijzen op een goed peil. Maar de manier waarop deze samenwerking tot stand kwam, werd onrechtmatig geyonden Ómdat ze in strijd was met de mededingingsrege/s. De prijzen zijn nu allesbehalve... "

Dankzij telefoon en e-mail staat Esmeralda er in deze moeilijke tijden echter minder alleen voor. Net als elf andere vrouwen van vissers uit verschillende regio's van Nederland maakt zij deel uit van een netwerk genaamd VinVis. Dit onafhankelijke Nederlandse netwerk, dat in 2000 werd opgericht, brengt vrouwen bijeen die zich betrokken voelen bij de visserij en hun gemeenschap.
Zoals Anne-Marie van Seters, secretaresse van het netwerk, uitlegt, wisselen zij ervaringen uit over de verschillende visserijtakken en bespreken zij de rol van vissersvrouwen. De leden van het netwerk wonen bovendien openbare bijeenkomsten bij en onderhouden contacten met vissersvrouwen uit andere Europese landen, contacten die steeds talrijker worden.
Volgens Esmeralda zijn vissersvrouwen, door hun voortdurende aanwezigheid aan land, beter in staat de belangen van de sector te behartigen dan hun echtgenoten: "Men zegt wel eens dat achter elke succesvolle zakenman een vrouw schuilgaat. Dat geldt ook voor de visserij. "

Esmeralda LOOS – VinVis - E-mail: e.loosdekker@quicknet.nl


Lena Talvitie is op het Finse platteland geboren. Haar huwelijk met een visser bracht haar in contact met het visserijmilieu. Lena is bibliothecaresse op een school en na haar werk helpt zij altijd haar man: "Mijn zoon is in de sporen van zijn vader getreden. Zij vissen samen in de Baltische Zee op zalm." Wanneer ze aan haar naderend pensioen denkt, verheugt Lena zich nu al: "Dan heb ik meer tijd om te vissen..." Maar in de wereld van de visserij onderscheidt Lena zich bovenal als voorzitster van een vissersvereniging: de Ostrobothnia Fishermen Association (Österbottens yrkesfiskarförbund).
In Finland zijn maar weinig vrouwen werkzaam in de visserij. De actiefste vrouwen in de sector zijn de echtgenotes van vissers, die samen met hun man in zijn naam werken: "Daar ligt nu precies het probleem", legt Lena uit. "Die vrouwen staan hun hele leven in de schaduw van hun mannen. Zonder hun medewerking gebeurt er niets. Dus uiteindelijk bezitten ze zelf helemaal niets: geen boot, geen huis, geen auto. Aan het eind van hun leven hebben ze geen inkomsten, geen pensioen." Er bestaat in Finland wel een vereniging van vrouwen in de visserij, maar die is min of meer ingedommeld: "Het is voor de vrouwen erg moeilijk om tijd en geld te vinden om zich met de organisatie bezig te houden en deze goed te laten functioneren", eindigt Lena.

Lena TALVITIE - E-mail: lena.talvitie@pp.malax.fi

De Ierse Margaret Downey-Harrington is temidden van de visserij geboren: "Ik behoor tot de vierde generatie van een familie van vissers", zegt ze trots. Haar man, die inmiddels is overleden, was kapitein op een trawler en haar kinderen werken eveneens in de sector. "Mijn hele leven heb ik me onophoudelijk met de zaken van mijn man beziggehouden, mijn kinderen opgevoed en voor het huis gezorgd." En hetzelfde geldt voor heel veel vrouwen van vissers: "Wanneer je man terugkomt, is hij zo moe dat hij zich niet ook nog eens met zijn papieren en rekeningen kan bezighouden. Hij moet dan nodig uitrusten. En tegenwoordig is het nog moeilijker, wanneer de vrouw haar eigen carrière heeft."
Begin jaren '60 legt een handjevol vrouwen, waaronder Margaret, de basis voor de vereniging Mna Na Mara (Vrouwen van de Zee). Deze vereniging heeft ten doel contacten te leggen en solidariteit tussen de vissersvrouwen te stimuleren. Veertig jaar later is het enthousiasme van Margaret, die momenteel waarnemend voorzitster van de vereniging is, nog niets verminderd: "Mna Na Mara telt 17 subgroepen met elk andere activiteiten. Eén houdt zich bezig met training, een ander biedt psychologische hulp aan rouwende families, weer een ander helpt jongeren bij het verkrijgen van informatie, enz." Achter deze dynamiek gaan heel wat uitdagingen schuil: "Steun aan de kustgemeenschappen (As4) en de families lijkt ons het belangrijkst. Evenals de veiligheid aan boord, één van onze stokpaardjes. En- wij willen natuurlijk ook onze cultuur en het milieu voor de toekomstige generaties behouden."
Eén van de projecten van Mna Na Mara, die zo'n 130 leden telt, is de vorming van talencursussen: "Nu we met de hele planeet communiceren, moeten we meer dan één taal kunnen spreken. Zo kunnen we tevens gemakkelijker contacten met andere landen leggen in het kader van een internationaal netwerk, wat eveneens tot onze doelstellingen behoort. "

Margaret DOWNEY-HARRINGTON Mna Na Mara, E-mail: mnamara@eircom.net

Anne-Marie Esteban is voorzitster van de Franse vereniging UHAINA en vice-voorzitster van de federatie van vrouwen en families van zeevissers (FFFM). 25 jaar lang hielp zij haar man bij het beheren van zijn vaartuig. Omdat zij vaak alleen thuis was, zorgde zij voor de administratieve rompslomp, naast de opvoeding van haar twee dochters. Maar alvorens vrouw van een zeevisser te worden, was zij al dochter van een zeevisser: "Ik hoor mijn hele leven al in dit milieu thuis,- van toen ik nog "dochter van" was tot op de dag van vandaag, nu ik "vrouw van" ben. In dit milieu valt het niet mee om als zelfstandige persoon te worden erkend als je vrouw bent. Gelukkig zijn de dingen tegenwoordig wel aan het veranderen", merkt Anne-Marie verheugd op, alvorens te vervolgen: "In deze mannenwereld dient het gebrek aan opleiding onder vrouwen maar al te vaak als voorwendsel om ons geen erkenning te geven. Vandaar onze prioriteit om ons vooral op dit gebied extra hard in te zetten. "
De vereniging UHAINA telt een dertigtal aanhangers die allemaal vrijwilligerswerk verrichten. In 2001 zette zij een cursus accounting management op voor vrouwen van zeevissers. "Het eerste doel van de vrouwenverenigingen is om hen uit hun isolement te halen, hen op te leiden, voor te lichten", gaat de voorzitster verder. "De vrouw is de stem van het gezin, thuis en in de samenleving. "
Sinds 1997 bestaat er in Frankrijk een nieuw sociaal statuut voor de echtgenotes van ondernemers' in de visserij of aquacultuur. "Maar dat is nog niet genoeg. Voor de kleine bedrijfjes wegen de voordelen niet tegen de kosten op. En er bestaat geen enkel voorstel om de vrouw van een matroos een eigen statuut te geven."
In 1997 wordt de federatie FFFM opgericht. Zij fuseert al gauw met een andere federatie van vrouwen van zeevissers, de FIFEL: "Wij constateerden dat we vaak om dezelfde redenen aan dezelfde deuren klopten en dat onze verscheidenheid een zwakte was", concludeert Anne-Marie. "Samen staan we sterker."

Anne-Marie ESTEBAN - Fédération des Femmes et Familles de Marins (FFFM),
E-mail: hsd7@wanadoo.fr



Sinds oktober 2002 spint een Europees netwerk voor vrouwen in de visserij zijn web. Het kwam tot stand op initiatief van een Franse onderzoekster aan de universiteit van Brest, in Bretagne (met de hulp van communautaire fondsen) en heeft een dubbel streefdoel: sterkere banden tussen vrouwen in de visserij en de aquacultuur overal in de EU en stimulering van het onderzoek naar zaken die hen aangaan.
Onder de deelnemers aan dit Themanetwerk "Femmes" bevinden zich in de eerste plaats natuurlijk vrouwen, evenals onderzoekers op het gebied van sociale wetenschappen uit vijf lidstaten: Frankrijk, Finland, Portugal, Spanje en Ierland. "De belangrijkste taak van ons netwerk is de organisatie van workshops in de lidstaten om een beeld te krijgen van de huidige situatie van vrouwen in Europa", legt Katia Frangoudes, initiatiefneemster van het project, uit. "Tijdens deze workshops laten we vrouwen en onderzoekers rond eenzelfde tafel plaatsnemen. De vrouwen vertellen over hun leven en hun vak en de onderzoekers horen over de realiteit in elk land. Wij hopen zo toekomstige onderzoeksgebieden over vrouwenkwesties te kunnen aanwijzen. "
Sommige vrouwen zijn al goed georganiseerd. In andere regio's van Europa zijn ze dit minder. Eén punt hebben ze echter gemeen: het gevoel dat ze geen erkenning van de samenleving krijgen. "Het netwerk betekent in hun ogen een begin van erkenning, van waardering voor hun werk", vervolgt Katia Frangoudes. "Tijdens de eerste workshop vonden heel intense uitwisselingen tussen de deelneemsters plaats. Veel vrouwen waren ongelooflijk blij ook eens de ervaringen van anderen te horen. Vergeet niet dat dit soort initiatief op het gebied van de visserij helemaal nieuw is. Tot nu toe bestaat er maar één studie naar de rol van vrouwen in de visserij: die van de Europese Commissie. Tot nu toe interesseerde niemand zich voor deze vrouwen."

De grootste moeilijkheid is zonder twijfel de taal. Maar weinig vrouwen spreken meerdere talen en vertaaldiensten zijn duur: "Dat is inderdaad een serieus probleem", bevestigt de onderzoekster. "Dit verklaart ook waarom we maar vijf deelnemende landen hebben... "
Dit initiatief biedt natuurlijk veel hoop: "De hoop om de communicatie tussen de vrouwen aan te moedigen, om de dialoog van vrouwen in de visserij met de academische wereld te bevorderen, om de sociale wetenschappers te interesseren voor deze vertegenwoordigers van de sector, maar... ", zo zegt Katia Frangoudes tenslotte nog, "...natuur/ijk ook de hoop om een Europese vereniging van vrouwen uit de visserij en de aquacultuur te zien ontstaan..."

Themanetwerk "Femmes" - Website: http://www.fishwomen.org E-mail: network@fishwomen.org