woensdag, 04 mei 2016

Op weg naar Pinksteren...

Op zekere dag lazen de parochianen in hun plaatselijke krant: “Met grote droefheid delen wij u het overlijden van onze parochiegemeenschap mee. De uitvaartplechtigheid heeft plaats de volgende zondag om 11h.
Op de parochie werd dit gespreksonderwerp nummer één. Niet te verwonderen! De volgende zondag was de kerk volzet.

prfff.jpgVooraan stond een kist en er was droevige muziek te horen op het kerkorgel. Iedereen wachtte met spanning op wat er zou gaan gebeuren.
De pastoor begon de dienst met de woorden:
“Geliefde broeders en zusters, Na jarenlang vergeefs vechten tegen de bierkaai zie ik het echt niet meer zitten. Ik ben het zat, het beu, het moe! Ik heb geen hoop meer om onze parochiegemeenschap nog te kunnen laten herleven. Daarom doe ik vandaag deze laatste poging. Ik vraag u dan ook allemaal om bij de offergang één voor één de overledene in de kist goed te willen bekijken en hem te groeten. Daarna verlaat u de kerk door de zijingang. Mocht u achteraf toch nog een gebed voor de overledene willen zeggen, kan u door het hoofdportaal terug binnenkomen. Moesten er dan, buiten verwachting, toch een voldoende aantal mensen opdagen, ben ik graag bereid om een gebedsviering voor de overledene te houden”.
Dan ging de pastoor naar de kist, draaide met veel zwier de bouten los en zette het deksel tegen het altaar.
Monden vlogen open van verbazing. Wat doet die nu!? Wie zou er toch in liggen? Iedereen ging naar voren om de overledene te zien. Eén voor één bogen ze zich over de kist en zagen... zichzelf in een spiegel.

In dit verhaal steekt er ongetwijfeld bitterheid en gelatenheid. Maar is de situatie in vele van onze parochies niet net zo? We komen wel samen voor de viering, maar we morren toch ook voortdurend over onze toch zo onbeweeglijke en dikwijls zo levenloze Kerk, die op de brandende vragen van het leven in onze tijd toch zo weinig antwoorden heeft. We klagen er over dat de hoop die het tweedeVaticaanse Concilie had gewekt zo spoedig weggeëbd lijkt en dat vele confraters, ontmoedigd en vechtend tegen een burn-out (zie Tertio), veel eerder geneigd zijn om terug naar het verleden te gaan dan om een moedige stap in de toekomst te zetten. Overvalt ons hierbij niet allemaal een gevoel van hulpeloosheid?

Binnen enkele weken begint het door sommigen zo lang verwachte heilig Europese voetbalkampioenschap. En bij alle discussies over de samenstelling en de mogelijkheden van de ploegen moet ge u toch steeds voor ogen houden: wanneer kan een ploeg winnen en succes boeken? Toch niet wanneer ze wel een fantastische keeper, maar allemaal knoeiers van spelers heeft. Het helpt ook niets als de spelers in het middenveld zich kapot rennen en wroeten, maar de verdediging steken laat vallen en er gaten ontstaan zoals in een gruyèrekaas. Zeker, de prestatie van elke speler afzonderlijk blijft van het grootste belang, maar alleen een goede ploegwerking kan uiteindelijk het succes brengen.

duif.jpg

Voor alles is er begeestering nodig. Alleen wanneer we zelf “begeesterd” zijn van wat we doen, kunnen we ook anderen in onze begeestering meesleuren. Niet voor niets worden in de Bijbel voor de Heilige Geest de beelden van storm en vuur gebruikt. Leven en dynamiek, dat is het wat we vandaag voor onze Kerk nodig hebben. Op de vraag, wat hij dacht wat voor onze Kerk het noodzakelijkste was antwoordde Johannes XXIII: “Opent de vensters en laat frisse lucht naar binnen”!!!

Gepost door aalmoezenier ter zee in Actualiteit, Bisdom Brugge, Evenementen, informatief | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | | | | |

De commentaren zijn gesloten.