woensdag, 21 september 2016

Jaarmis René Vandecasteele

Vandaag herdenken we met een jaarmis de figuur van René Vandecasteele. Wellicht is er op vandaag geen enkele jeugdige actieve visser die destijds aan zijn stichtende woorden is ontsnapt. Onze visserijsector is hem dankbaar voor het aanleren van de praktijk aan boord aan zovele jongeren in opleiding.

 

B3_G7M2FH0EQ_1+wwvandecasteele.jpg

Even ter herinnering brengen...

René had via zijn grootmoeder Schots bloed in de aderen. Hij groeide op in de naoorlogse periode in een Oostends gezin met 8 kinderen:. twee meisjes en zes jongens (met René als de jongste) waarvan er vier de visserij zouden beoefenen.  Op 8jarige leeftijd verloor hij zijn vader, Emiel, die omkwam in een storm aan de Noord Oostkust van Schotland.

Met het vissersbloed in de aderen keek hij op naar jonge gasten die op IJsland vaarden. René zou kost wat kost ook visser worden. Maar moeder die als weduwe het moeilijk had  liet haar zonen weten dat ze de visserij konden vergeten. Met een foefje dat hij op de visserijschool ook kon leren voor ‘marconist’ om later bij de Zeemacht te gaan werd hij toegestaan de afdeling Dek aan de John Bauwens te volgen. 

Toen René zijn diploma 'aspirant schipper' op zak had en heel wat emotionele tegenstand van moeder overwon monsterde hij in de zomer van 1962 aan op de O.81 van de rederij 'Pécherie à Vapeur', onder schipper Roger Bracxk.

Grasduinend in zijn zeemansboekje ontdek je één aaneengesloten lijst van schepen waarop René het zeegat koos en een ervaren visser werd.In zijn schaarse vrije momenten aan boord las hij historische boeken en, bewonderenswaardig en uitzonderlijk in de visserij, dweepte hij met de werken van Shakespeare.

Op aandringen van zijn intiemste vrienden ging hij over naar de kustvisserij en bereide hij zich voor om het examen van schipper te behalen. Hij zette zijn carrière in de kustvisserij verder (teveel om op te noemen). Hij volgde het reilen en zeilen van de sector op de voet en zou tot kort voor zijn ziekte geen enkele studiedag rond de visserijproblematiek missen.

Toen hij, op aandringen van Roger Kooy, in augustus van 1989, door Lucien Desmit werd aangesproken om schipper te worden van de Broodwinner, het opeidingsvaartuig voor de zeevisserij, zou duidelijk worden welke edele eigenschappen hij bezat.

Persoonlijk heb ik, als schooldirecteur , René toen leren kennen als een man de discipline, correctheid en verantwoordelijkheidszin zou overdragen op de leerlingen van de visserijscholen. Hij was geen betweter en waardeerde de pedagogische raad van de schooldirecteurs en leerkrachten.

Zijn stokpaardjes draaiden altijd rond de zorg voor veiligheid , de eerbied voor de natuur, de discipline aan boord in orde en netheid, in het volbrengen van de gemaakte afspraken, enz. Hij probeerde streng te zijn maar rechtvaardig voor mannen die een job kozen met een onnoemelijke verantwoordelijkheid voor schip en bemanning. 

Als diepgelovig man had hij daarin zijn echte roeping ontdekt. Fijnbesnaard en gevoelig voor het schoonmenselijke, leed hij aan de veranderende mentaliteit onder de jeugd.

Hij was ook een fervent promotor van het visserijonderwijs door op de O.29 de schipper-gastheer te zijn van vele ministers, volksvertegenwoordigers en senatoren,  tv-stations, gorden journalisten, en door mee te werken aan heel wat tv-programma’s

René was een ook in hart en nieren een natuurliefhebber in die zin dat hij dagelijks stadkatten ging voederen, zieke meeuwen verzorgde, zeewater en biomateriaal voor het Zeeaquarium leverde, enzomeer.

30 jaar deelde hij het leven met Viviane, die ook zijn engelbewaarder, aartsengel, werd toen de eerste sporen van een sluipend en slopend proces op zijn lichaam zich aftekenden.

In januari van 2007 was hij in het ziekenhuis opgenomen Uitgerekend op de dag day Lucien Desmit, zijn reder en goede vriend stierf aan een hartkwaal.  René besefte dat het varen niet meer mogelijk zou zijn. Hij voelde hoe de kracht stilaan uit alle spieren trok en verzoende zich met de feitelijkheid dat verder leven alleen nog mogelijk zou zijn met medische machinale hulp.

We hebben tegenwoordig de mond vol over euthanasie en menswaardig sterven. De palliatieve zorg die rené al die maanden heeft gekregen van Viviane, zijn dokters ,verpleegkundigen en tal van vrijwilligers , tonen aan dat het leven, zelfs in een dergelijke toestand nog menselijk waardevol is. De waakzame zorg en liefdevolle aandacht, het teder aanraken, het omarmen, het verzorgen en het delen van dezelfde stilte, raakt het diepste van de menselijke ziel. René was dankbaar voor elke uitgestoken hand, voor elke dag dat het leven hem nog bood, tevreden met korte bezoekjes…voor het minste ging de duim omhoog. Dagelijks moest een kaars branden bij het beeld van OLV. Dat was zijn veruiterlijking van het geloof en godsvertrouwen dat hij in zich droeg.

René, rust nu maar verder in vrede. Als er in de hemel een zee bestaat, is hij ook daar wellicht aan het vissen.

Gepost door aalmoezenier ter zee in Actualiteit, Bisdom Brugge, Haven Nieuwpoort, Haven Oostende, Haven Zeebrugge, zeevisserijsector | Permalink | Commentaren (0) |  Print |  Facebook | | | | |

De commentaren zijn gesloten.