zaterdag, 25 november 2017

Het beleid over onze visserijsector in Vlaanderen

     Teveel vissen is niet duurzaam, te weinig vissen is niet rendabel.

 

Het overvalt me telkens dat, als je over de visserij spreekt met mensen die landinwaarts wonen en werken, hoe weinig er notie hebben van de complexiteit van regelgeving waarmee onze reders en vissers tegenwoordig geconfronteerd worden. Als je aan velen vraagt vanwaar het visje komt op hun bord, krijgt je het antwoord: ‘uit de supermarkt zeker?'.

De romantiek van het naar zee trekken en vissen om ten brode is jammer genoeg aan het wegdeemsteren en dit in een steeds versnellend tempo. De regelgeving speelt daar ongetwijfeld haar rol in.

Het Belgisch visserijbeleid staat niet op zichzelf. Het wordt bepaald door het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) van de Europese Unie. Het is gericht op de instandhouding van de mariene biologische hulpbronnen, zoals vissoorten en schaal- en schelpdieren, en op het beheer van de Europese visserijvloot. Het doel van het Europees GVB is de milieuduurzaamheid op lange termijn in de visserij- en aquacultuuractiviteiten te waarborgen en te zorgen voor positieve economische en sociale effecten voor vissers en de aanpalende bedrijven die van de visvangst afhankelijk zijn kustgemeenschappen. Toch is er voor bepaalde vissoorten sprake van overbevissing. Daardoor komt het visbestand in gevaar, maar ook de visserijsector op vlak van productiviteit. Daarom legt het GVB vangstbeperkingen op om het visbestand op lange termijn in stand te houden. Verder legt het GVB vast in welke gebieden de visserij verboden is teneinde jonge vis en paaivis te beschermen en bepaalt het de normen voor vistuig en de minimumgrootte van gevangen vis. Het is uiteindelijk de Raad van de Europese Unie die, op grond van cijfers en aanbevelingen van de wetenschappers, de vangstmogelijkheden vastlegt evenals de totaal toegestane vangsten (TAC), naargelang de toestand en de productiviteit van de visbestanden. De Totaal Toegestane vangsten worden dan verdeeld. Elke betrokken lidstaat bekomt nationale quota.

 

Doelstellingen voor België

visgronden09-06-2009_klein.png

In 1994 kwam er een samenwerkingsakkoord tussen de federale overheid, de Gemeenschappen en de Gewesten. Het Vlaams Gewest (nogal logisch) is exclusief bevoegd voor zeevisserij. In het Waals Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest wordt alleen de sportieve visserij en zoetwatervisteelt (vooral forel) beoefend.

De Belgische vloot werd de afgelopen jaren sterk afgebouwd om de capaciteit (motorvermogen en tonnage) aan te passen aan de vangstmogelijkheden en de rendabiliteit van de sector te verbeteren. België heeft op die manier zijn bijdrage geleverd aan de vermindering van de overcapaciteit van de Europese vloot. De Belgische vloot bestaat uit 65 vaartuigen (waarvan een dertigtal aangekocht en dus eigendom van Nederlanders.  Nederlandse eigendom)die meestal boomkorren gebruiken die geschikt zijn voor de vangst van platvis (tong, schol, tarbot, pladijs…). Uitgedrukt in marktwaarde is tong goed voor een 50% van de totale aanvoer van de Belgische vloot. Verder bestaat de aanvoer uit kabeljauw en 15% schaal- en schelpdieren, vooral garnalen en sint-jakobsschelpen.

 

De visserijgebieden in België bevinden zich voornamelijk in de Noordzee, in het Kanaal, in de Ierse Zee, in de Keltische Zee en (in mindere mate) in de Golf van Biskaje. De totale aanvoer bedraagt ongeveer 20.000 ton. De vangsten worden in België voor het leeuwendeel gelost in de havens van Zeebrugge (55%) en Oostende (25%), de rest voornamelijk in Nederland (15%).

Met de hervorming van het GVB in 2014 zijn er begrenzingen vastgelegd van de vangst hoeveelheden om de soorten te beschermen tegen uitroeiing of mooier gezegd, overbevissing.

Tussen 2015 en 2020 moet de duurzaamheid van alle vissoorten geleidelijk worden bereikt. Men noemt dit een maximale duurzame opbrengst (MDO) . Teveel vissen is niet duurzaam, te weinig vissen is niet rendabel. De MDO is het beste instrument om de visserij zowel duurzaam als rendabel te maken.

teruggooi.jpg

Een andere verworvenheid van de hervorming van het GVB is de geleidelijke afschaffing van de teruggooi in zee, die erin bestaat ongewenste bijvangsten overboord te gooien. Het verbod op teruggooi gaat samen met de invoering van de aanlandingsverplichting van de gevangen vis. Het is immers zo dat ongeveer 25% van de gevangen vis wordt teruggegooid, maar dat hun overlevingskans zeer klein is (wat onze vissers ontkennen. Bijvangsten kunnen bestaan uit vissen van te kleine afmetingen of uit soorten waarvan de vangst verboden is of waarvoor vangstbeperkingen gelden. Om dit soort verspilling tegen te gaan, wordt tussen 2015 en 2019 de verplichting ingevoerd om alle gevangen vis aan land te brengen, behalve wanneer het soorten betreft waarvan de vangst verboden is en de soorten worden gekenmerkt door een hoge overlevingskans na de teruggooi. Op basis van de vaststelling dat een bepaald percentage teruggooi onvermijdelijk is, is België voorstander van de ontwikkeling van selectievere vistuigen en de toepassing van vistechnieken waarbij teruggooi zoveel mogelijk beperkt blijft.

Daarenboven heeft België recht op middelen uit het Europees Fonds voor Maritieme Zaken en Visserij dat voor de periode 2014-2020 over een budget van 6,4 miljard euro beschikt. Met deze middelen kan ons land jonge reders en aquacultuurproducenten helpen en de toepassing van alternatieve en milieuvriendelijke vistechnieken stimuleren.

Op internationaal niveau steunt België het engagement van de Europese Unie om Illegale, Onaangegeven en Ongereglementeerde visserij (IOO) te bestrijden.

IOO-visserij vormt een ernstige bedreiging voor de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in oceanen en zeeën overal ter wereld en heeft ook ernstige nadelige gevolgen op sociaal en economisch gebied voor vissers die zich wel aan de regels houden. IOO-visserij vormt naar schatting 15% van de visvangst wereldwijd. De Europese Unie publiceert ook een zwarte lijst van vaartuigen en niet-meewerkende landen en legt sancties op aan overtreders.

Moge bovenstaande info wat meer inzicht bieden wat onze vissers beogen en waarmee ze af te rekenen hebben... als wat Europa oplegt realistisch is.

terug.jpeg

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.